เหงื่อตกเพราะกลัวตาย เมื่อขึ้นเตียงผ่าตัดกลับหนาวเกือบตายเช่นกัน

...จะเล่าให้ฟังว่า  เมื่อเช้าวันที่ 8  แพทย์นัดผ่าตัดเอาสิ่งแปลกปลอมที่อยู่เหนือทรวงอกด้านซ้ายออก เพราะกลัวกลายเป็นเนื้อร้ายในอนาคต....แต่บอกจริงๆว่า  กลัวสุดขีด แต่เพื่อให้ร่างกายของเราอยู่ยืดต่อไปอีก เราก็ต้องหมั่นดูแลตัวเอง (ไม่มีใครดูแล เพราะอยู่คนเดียว ตามประสาคนบ้างาน) พอยื่นใบนัด มือเริ่มสั่น  พอเริ่มให้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เป็นของคนไข้  เหงื่อเริ่มตกซิบๆ   พอได้ยินเสียงคุณหมอบอกว่า  เข้าห้องผ่าได้แล้วครับ  โอ้โห  คราวนี้ก้าวขาเดินตามเขาไปแบบกลัวๆกล้าๆ  เหงื่อเริ่มซึมออกมาที่หน้าผาก (หากเป็นเด็กคงจะร้องไห้จ๊าก)  พอหมอให้ขึ้นเตียงเท่านั้น พยาบาลมัดขา  มัดแขน ....ต้องขอผ้าห่มที่เท้าหลายผืนอยู่  หนาวจริงๆนะ  แต่ก็ผ่านไปด้วยดี  ขอบคุณคุณหมอแอ้ รพ.พุทธชินราช  ท่านอารมณ์ดี  แถมพยาบาลก็ใจดี มีเพลงฟังเบาๆอีกด้วย...ขอบคุณที่ทำให้คนไข้ที่กลัวเข็มฉีดยา  กลัวการผ่าตัด  กลัวเลือด กลัวเจ็บ อย่างเรา...เริ่มกล้าที่จะยอมรับสภาพความเป็นจริง  สุขภาพคนเราต้องมีการซ่อมแซม เหมือนรถยนต์ รถมอเตอร์ไซด์  หากไม่ซ่อมแซมบ้าง สุขภาพของเราก็จะแย่ลง บางสิ่งบางอย่างต้องเอาใจใส่ดูแล ...เมื่ออายุมากขึ้น โรคภัยต้องถามหา  หลีกเลี่ยงไม่ได้เรื่องหยูกยา และหาหมอเป็นอาจิณ...มีใครรู้สึกอย่างเราบ้างนะ   เรามาให้กำลังใจซึ่งกันและกันเถอะค่ะ   หมั่นออกกำลังกาย(อยากทำแต่ไม่ค่อยมีเวลา) ทานยาตามกำหนด ชีวิตคงสดใส สมวัย อย่างเราๆกันนะ....ขอให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรงถ้วนหน้ากันทุกคนค่ะ