มหาธาร

กวีนิพนธ์

 

 

   ม ห า ธ า ร

มหาลำธารผ่านใจผู้ไหวหวั่น
กระโจนผาสูงชันหน้าวิหาร
จุดชีวิตหน่อเนื้อเชื้อตระการ
กลางดงดิบสังวาลย์แห่งโลกา

เกิดแก่พลีตนบนโขดหิน
ลมถวิลพัดไฟไกวบุปผา
บรรพชนสืบสายกระจายมา
เกิดภาษาแห่งกาลกังวานไพร

วิญญาณผีล่องไพรไร้สิ้นสุด
บริสุทธิ์แตกต่างกลางนิสัย
ไกลต้นน้ำวิหารกันดารใจ
ไกลออกไปลิบลับกับตัวตน

จุดกำเนิดเกิดก่อรอสดับ
วิญญาณลับไร้เสียงแต่เพียงหน
สิ้นวิหารสิ้นธารบันดาลดล
คลายกังวนเวียนว่ายหลายนคร

เหล่ามนุษย์เชื้อสายหลายเผ่าพันธุ์
สืบกระแสธารอันอนุสรณ์
เกิดทุ่งหญ้าฟ้าใหม่ใจนคร
เกิดละครบทใหม่ในราตรี

ปิดผ้าขาวกั้นกลางระหว่างภพ
ชายบรรจบต่อชายหลายหลากสี
ลับวิหารป่าไพรลับไมตรี
กลางธานีแห่งใจไกลคำนึง

ฝนสัญญาณผ่านมาห้าหมืนกัปล์
ส่งสัญญาณการกลับกระจายถึง
ไร้ผู้เห็นตัวตนบ่นรำพึง
ผ้าที่ขึงกั้นกลางหว่างชะตา

มหาธารผ่านใจในต่อรุ่น
กลางกระแสสมดุลแห่งหุบผา
ตกกระจายหน้าวิหารอยู่ซ่านซ่า
เกิดภาษาแตกต่างอย่างสมบูรณ์.

 

๘ มิถุนายน ๒๕๕๒