ช่วงเดือนแรกที่กลับจากเรียนที่เบลเยียมเป็นช่วงชีวิตที่รู้สึกว่างสบายๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

      นึกย้อนไปตอนช่วงที่กลับจากเบลเยียมแล้ว วันรุ่งขึ้น 9 กรกฎาคม 2552 ผมก็เริ่มไปทำงานวันแรกเลย มีการต้อนรับคณะผู้ตรวจราชการกระทรวงสาธารณสุขเขต 17 (เดิมเขต 2) เป็นวันสรุปผลการนิเทศพอดี ที่ห้องประชุมสายประทีปโรงพยาบาลสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ผมเผ้ายังรุงรังอยู่ เลยโดนท่านผูตรวจแซวว่าประหยัดค่าตัดผม การที่ผมไม่พักเลยก็เพราะการเข้าไปร่วมฟังการสรุปผลการตรวจนิเทศงาน เป็นช่องทางหนึ่งที่จะรับทราบผลการดำเนินงานของ สสจ.ตากได้ครบถ้วนและรวดเร็วที่สุด ไปต้องไปนั่งค้นหามาอ่านเอง

          แต่ด้วยความที่ยังมีภาวะเจ็ทแล็กและเพลียจากการเดินทางอยู่ ก็นั่งฟังบ้าง หลับไปบ้าง จนพี่ต้อย จาก สคร.9 มาแซว

          การทำงานช่วงแรกเดือนนั้น เป็นงานในหน้าที่ของผู้เชี่ยวชาญด้านเวชกรรมป้องกัน (ผชช.ว.) อย่างเดียว ทำให้ไม่หนักเท่ากับตอนอยู่โรงพยาบาลชุมชน พอตกเย็นหลังเลิกงานก็มีเวลาไปว่ายน้ำ ออกกำลังกายได้ รู้สึกสดชื่นมาก แต่ก็เป็นแค่เพียงเดือนเดียวเพราะภารกิจที่เคยดูแลอยู่ ก่อนไปเมืองนอก ก็ค่อยๆคืบคลานกลับมาหาเหมือนเดิม ทั้งที่วิทยาลัยชุมชนตาก ที่หน่วยจัดโรงพยาบาลบ้านตาก มูลนิธิโรงพยาบาลบ้านตาก

         ส่วนเรื่องบรรยายก็ลดน้อยลงไปและไม่ค่อยรับบรรยายเพราะไม่ได้ทำงานเป็นปี ก็ไม่มีวัตถุดิบ (ประสบการณ์) จากการทำงานไปบรรยาย และทางคณบดีคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวรก็มาชวนให้ไปช่วยงานด้วย ไปๆมาๆงานที่รับอยู่ก็กลับมาพอกพูนขึ้น และดูว่าจะมากกว่าเดิมเสียอีก นกน้อยคืนรังมาก็เริ่มสะสมภาระขึ้นใหม่ทั้งหน้าที่หลักและภารกิจเสริม