เมื่อฉันแก่ตัวลง”
กระผมขอฝากบทความนี้ให้กับทุกคนที่ยังมีแม่...อยู่กับคุณ..สำหรับผมเธอไม่อยู่แล้วครับ
“เมื่อฉันแก่ตัวลง”
อยากจะมอบเรื่องนี้ให้กับผู้ที่ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ชิดผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้าน
- เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าของลูกคนหนึ่ง ที่ตระเวนทั้งเรียนทั้งทำงานไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ แม้เขาจะเติบกล้าเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ ความรู้เพิ่มมากขึ้น โลกใบนี้เริ่มเล็กลงแต่ แม่ที่อยู่บ้านเดิมก็เริ่มแก่ตัวลง ไม่ค่อยกลับไปเยี่ยม แต่ติดต่อกันทางจดหมาย และโทรศัพท์ ทุกๆ ครั้ง แม่จะคอยเตือนให้ระวังสุขภาพของตัวเอง ให้ตั้งใจทำงาน ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ ไม่ต้องกลับมาบ่อยๆ เพราะสิ้นเปลืองเงินทอง ...ยิ่งพูดก็ยิ่งซ้ำๆ ซากๆ เขาจึงรู้ดีว่าแม่เริ่มคิดถึงเขามาก
- จนกระทั่งปีนี้ แม่อายุ 75 เขาจึงตั้งใจกลับไปเยี่ยมแม่ โดยจะอยู่กับแม่สัก 1 เดือน จะไม่ทำอะไรที่พิเศษ แต่ขอเป็นเพื่อนแม่เพียงอย่างเดียว
- พอบอกข่าวนี้ให้แม่ทราบ แม้จะมีเวลาอีกตั้ง 2 เดือน ก่อนลูกจะมา แม่ก็เริ่มเตรียมตัวตัวในการต้อนรับการกลับมาเยี่ยมบ้านของลูก แม่เอาสมุดบันทึกมาจดสิ่งที่จะต้องเตรียม เช่นรายการอาหารที่ลูกชอบ ผ้าห่มที่ลูกเคยชอบห่มมาปะชุนใหม่...สำหรับคนอายุ 75 ปี เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
- พอกลับถึงบ้าน ตอนอยู่บนเครื่องบิน เคยตั้งใจไว้ว่าจะขอกอดแม่ให้ชื่นใจสักครั้ง แต่พอมาเห็น แม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ปรากฏว่าผอมแห้ง หน้าตาเหี่ยวย่น ช่างไม่เหมือนแม่คนก่อนหน้านี้เลย...
- แม่ใช้เวลาทั้งชั่วโมงเตรียมอาหารที่ลูกเคยชอบ โดยที่หาทราบไม่ว่า เดี๋ยวนี้ลูกไม่ชอบอาหารแบบนั้นแล้ว เพราะตาแม่ไม่ค่อยด รสชาติอาหารจึงแย่มากๆ บางจานก็เค็ม บางจานก็จืดสนิท โดยเฉพาะผ้าห่มที่แม่อุตสาห์เตรียมให้ ทั้งหนาและหยาบ ไม่สบายกาย แม่ไม่รู้หรอกว่าลูกนอนห้องแอร์และใช้ผ้าห่มขนแกะแล้ว
- 2 – 3 วันแรก แม่ยุ่งกับเรื่องจิปาถะ จนไม่มีเวลาพักผ่อน พอเริ่มได้พักแม่กู้เริ่มพูดมากสอนโน่นสอนนี่ พูดแต่ปรัชญาเก่า ๆ ซึ่งปรัชญาเหล่านี้ เมื่อ 15 ปี ก่อนได้เคยพูดแล้ว พอลูกบอกให้ฟังว่าไม่ทันสมัยแล้ว แม่ก็เริ่มนิ่งเงียบแลเศร้าซึม เหตุการณ์กับแย่ลงเรื่อยๆ สุขภาพแม่แย่ลง โดยเฉพาะสายตา อาหารบางจานมีแมลงวัน บางทีหกบนเตา แม่ก็เก็บใส่จานตามเดิม
- พอเริ่มคุยกันในเรื่องทันสมัย แม่ก็จะว่าเราเพี้ยน ผลก็เริ่มบอกแม่อย่างไม่ค่อยเกรงใจว่าแม่ นี่มันสมัยใหม่แล้ว แม่ต้องหัดมองโลกในแง่ใหม่บ้าง ....ช่วงครึ่งเดือนหลังที่อยู่กับแม่ ผมเริ่มขัดแม่ขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกรำคาญเพิ่มมากขึ้น พอผมขัดแม่ แม่ก็จะหยุดไม่พูดไม่จา ในตามีแววเหม่อลอย
- ได้เวลาที่ผมต้องเดินทางกลับ แม่เอากล่องกระดาษกล่องหนึ่งออกมา ในนั้นเป็นข่าวเกี่ยวกับต่างประเทศ ตั้งแต่เมื่อรู้ว่าผมอยู่และต้องไปทำงานยังต่างประเทศ ทุกครั้งที่มีข่าวตึงเครียดในประเทศนั้นๆ โดยตั้งใจจะมอบให้ผมตอนที่ผลกลับมา ผมลำบากใจและไม่อยากจะนำกลับ แต่ผมก็รู้ว่าแม่สายตาไม่ดี ต้องทนอ่านหนังสือดัวยแว่นขยายวันละ 2 หน้า ก็เก่งแล้วครับ นี่ยังเก็บได้ขนาดนี้
- ทันใดนั้นมีข่าวแผ่นหนึ่งปลิวหลุดลงมาจากกล่อง แม่เอื้อมมือไปเก็บ แทนที่จะไว้ในกล่องตามเดิม กลับไปเก็บไว้ในกระเป๋าของตนเอง ผู้รู้สึกเอะใจ เลยขอแม่ดูแต่แม่ลังเลอยู่ชั่วครู่ จึงส่งให้แล้วพลันออกจากห้องไปทันที เนื้อความในกระดาษเขียนว่า
เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นสักนิด
ตอนฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง ตอนฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนแรกๆ ที่ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง
ตอนฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิด อย่างเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็กๆ ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆ ซาก จนเธอหลับไป
ตอนฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้....อย่าตำหนิฉันเลยนะ ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆ ฉันต้องทั้งออด ทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม
จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม “ ทำไม ทำไม “ ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม
ตอนฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไปไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของลูกออกช่วยพยุงฉันที เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ
หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ ให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉันแล้ว กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว
ตอนเธอเห็นแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจฉัน สนับสนุนฉัน ให้เหมือนตอนที่ฉันสนับสนุนเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉัน ให้ความรักและอดทนต่อฉัน ในรอยยิ้มของฉันมีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ที่มีให้กับเธอ
- ตอนนั้นแม่เดินออกมาผมแกล้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนแรกแม่คงอยากให้ผมอ่านบทความนี้หลังจากกลับแล้ว จึงคะยั้น
คะยอให้ผมนำข่าวกลับไปด้วย ผมจึงนำกลับไปสำหรับเป็นยันต์โชคลาภ สำหรับผม สำหรับข่าวที่เหลือผมไม่ได้ทำอะไรกับมันเลย ยกเวัน บทความ “เมื่อฉันแก่ตัวลง “ ได้ตัดใส่กรอบ เอาไว้ข้างตัวฉันตลอดไป ผมรักแม่ครับ...
