ไม่เคยอิ่ม ไม่เคยพอ

มีโอกาสได้ไปเที่ยวภูเก็ต กระบี่ และพังงามาครับ

พบความจริงอย่างหนึ่งว่า เราไม่เคยเต็มอิ่มกับความสุขแบบโลกๆ

ได้โรงแรมดี ก็อยากได้นอนโรงแรมที่ดีกว่ายิ่งๆ ขึ้นไป

ได้กินอาหารที่ดีก็อยากได้กินอาหารของราชา ฮ่องเต้ หรืออาหารที่คนดังๆ เคยกิน หรือได้กิน

และอยากกินในปริมาณมากกว่าคนอื่น หรือมากกว่าความต้องการของตนเอง และบางทีการที่เราได้กิน แล้วคนอื่นไม่ได้กินกลับเกิดความรู้สึกโก้เก๋ซะอีก

ได้ไปเที่ยวที่ชอบก็อยากอยู่ให้นานนนน.....ที่สุด  และมักจะเติมความรู้สึกไปอีกว่าถ้าได้มากับคนโน้น กับคนนี้คงจะดีนะ  คงได้ (คุย) กันยันสว่าง :P 

ที่ไม่ชอบก็ได้แต่บ่น ว่ามาทำอะไรวะเนี่ย และที่ๆ เคยไปแล้วก็รู้สึกว่าไม่อยากไปอีก

เฮ้อ...ทะเลแห่งกามนี่ ถมไม่เคยเต็มจริงๆ