ยาม3 ทุ่มกว่า....หลังการทำหน้าที่ของการเป็นครูซ่อมคนค่ะ....
เย็นวันศุกร์...คงมีความหมายสำหรับหลายๆคน....แต่สำหรับครูซ่อมคนแล้วเป็นวันที่รู้สึกเหงาๆ...
ยังไม่ทานข้าว....เลยมีสัจธรรมมาฝากค่ะ...
30ปีเล่นดนตรีหลังเขา เล่าเรื่องราวเก่าๆสู่ลูกหลาน
ความรักแท้แน่จริงทนนาน เหมือนนิทานขานบทเพลงตามสายลม
มันเหมือนนิยาย ชีวิตของชายหลังเขา
ใบหน้าเศร้าๆ ความรักเรื่องราวขื่นขม
เคยมีคนรัก แต่เธอจากไปเหมือนลม
อกช้ำตรอมตรม ระทมอยู่เพียงเดียวดาย
ทุกๆรุ่งเช้า ปีนเข้าเพื่อไปบรรเลง
ขับร้องบทเพลง บรรเลงเพื่อปลอมใจเธอ
ยังมั่นในรัก สื่อสารฝากไปเสมอ
ยังอยากพบเจอ อยากเห็นรอยยิ้มอีกครา
*น้ำตานอง ทำนองเพลงแสนจะเศร้า
สายลมคลาเคล้า ผสมก้องตามภูผา
โปรดจงรับรู้ รักนี้ไม่ขาดซักครา
สิ้นเสียงคำลา จะมาพบเธอีกที
**ความหลังในใจ เมื่อเธอจากไปไม่หวน
นั่งคิดทบทวน ชีวิตก็เป็นอย่างนี้
อยากบอกกับใคร ให้เขาเข้าใจซักที
รักที่คุณมี รักษาให้ดีก่อนสาย....
โรงพยาบาลค่าย......สวัสดีครับผม........ครับ...เสียงนุ่มๆคุ้นหู...ต่อไปไม่มีโอกาสได้ยิยอีกแล้ว...
อย่าลืมน่ะค่ะ...รักษาความรักให้ดีก่อนจะสายไป.....
รัก....ตลอดไป.....ข้าวสวย...
ชอบเนื้อหาเพลงนี้มากค่ะ
...รักที่คุณมี รักษาให้ดีก่อนสาย...
...ไม่มีพรุ่งนี้..สำหรับความรัก...
...จึงต้องรักตั้งแต่วินาทีนี้..วันนี้..
...เพราะพรุ่งนี้..ไม่มีความแน่นอน