ผมได้ทำวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทด้วยเนื้อหาใน "โคลงโลกนิติ" แต่มีบทเดียวที่ผมจำได้ โดยไม่ต้องเปิดตำราหรือหนังสือ บทนั้นคือ

   เสียชีพสงวนศักดิ์ไว้   วงศ์หงส์

   เสียศักดิ์สู้ประสงค์      สิ่งรู้

   เสียรู้เร่งดำรง            ความสัตย์ ไว้นา

   เสียสัตย์อย่าเสียสู้      ชีพม้วย มรณาฯ

   จากเนื้อหาในบทนี้ มีจุดหมายบางประการที่ต้องการสอนให้คนที่เชื่อมั่นในโคลงโลกนิติได้ปฏิบัติตาม แต่เมื่อพิจารณาพัฒนาการของมนุษย์ กว่าจะมาเป็นมนุษย์ในยุคปัจจุบันนี้ สัตว์ที่ชื่อว่ามนุษย์ต้องปรับตัว/ เปลี่ยนแปลง/แปรสภาพ แตกต่างจากสัตว์บางชนิดที่ไม่ปรับตัว จึงมีอันต้องสูญพันธุ์ไป (อ่านใน ความจริงของสรรพสิ่ง บรรณาธิการโดย ประเวศ วะสี) แต่ทำไมเนื้อหาในบทนี้จึงสอนให้ยึดมั่น แน่นอนว่า มันคนละประเด็นกับพัฒนาการของมนุษย์

   ในวงการธุรกิจ ความน่าเชื่อถือน่าจะมาจาก "การรักษาสัตย์" นี่เอง

   ความเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเชื่อถือ นอกจากจะประกอบด้วย "พรหมวิหารธรรม" ที่ทำให้รู้สึกอุ่นใจสำหรับคนรอบข้างแล้ว "การรักษาสัตย์" ก็มีความหมายสำหรับ "ความเชื่อมั่น" ในบุคคลผู้นั้น ปัญหาทางความคิด (ปรัชญา) คือ การรักษาสัตย์มีขอบเขตที่ตั้งไว้หรือไม่ คำตอบว่า "มี" และ "ไม่มี" มีเหตุผลอะไรมาสนับสนุนให้มีน้ำหนักน่าเชื่อถือในข้อความอ้างอิงนั้น