เช้าวันหนึ่งวันแรกของการทำงาน หลังจากที่หยุดยาวหลายวัน ฉันบิดตัวไปมาด้วยความเกียจคร้านพร้อมกับบ่นพึมพันว่า ทำไมนะ ทำไมฉันต้องไปทำงานด้วย
แต่แล้วฉันต้องสลัดความคิดไปพร้อมกับบอกว่าเราอย่ามองแต่ตัวเองสิควรมองคนอื่นบ้างวันนี้ไปทำงานต้องเจอคนไข้เจอสภาพแออัดของผู้รับบริการแต่ลองคิดถึงพวกเขาบ้าง ผู้มารับบริการบางคนต้องออกจากบ้านตั้งแต่หัวรุ่งเพื่อจะมารับบัตรคิวจะได้ตรวจคิวต้นๆ บางคนฐานะทางบ้านไม่ดีแต่เมื่อเจ็บป่วยต้องเหมารถเพื่อจะมารับการรักษาที่โรงพยาบาล
และที่สำคัญบุคคลสำคัญที่เป็นต้นแบบให้ฉันมีการพัฒนาและปรับปรุงตัวเองคือคุรหมอทั้งสองท่าน
บางครั้งโรงพยาบาลต้องมีหมอตรวจ1ท่าน ซึ่งนับว่าเป็นงานที่หนักไหนต้องตรวจผู้ป่วยใน ผู้ป่วยห้องฉุกเฉินและผู้ป่วยนอกที่นับวันจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นตลอดแต่ฉันก็ไม่เคยเห็นสีหน้าที่แสดงความไม่พอใจไม่เคยแม้แต่จะได้ยินเสียงบ่น จนบางครั้งฉันกับน้องๆเคยถามว่า หมอเหนื่อยบ้างไหม แต่คำตอบที่ฉันได้ยินคือ เหนื่อยแค่ร่างกายนอนพัก ตื่นขึ้นมาก็หาย
มันจึงเป็นสิ่งเตือนใจให้ฉันต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด พร้อมสัญญากับตัวเองว่าฉันจะดูแลคนไข้ทุกคนด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ให้เปรีบยเสมือนเขาเป็นญาติคนหนึ่งของเรา
