บันทึกกวี : คนละโลก

ศิวกานท์ ปทุมสูติ

.

.

.

ได้ไปร่วมฟังพระงานศพคุณพ่อของญาติธรรมในละแวกตำบลท่านหนึ่งมาสามคืนติดต่อกัน แต่ขออนุญาตที่จะไม่เอ่ยออกนามท่าน เพราะว่าสิ่งที่จะนำมาพูดถึงในบันทึกกวีครั้งนี้เป็น “ความจริงด้านมืด” ที่อาจไม่เหมาะควรต่อความดีงามของเจ้าภาพ และภาพพจน์ของชุมชนโดยรวม นั่นก็คือ...เจ้าภาพเป็นผู้ใฝ่ในธรรม ใช้ชีวิตเป็นแบบอย่างดีงาม เป็นผู้นำต้นแบบที่ดำเนินวิถีชีวิตแบบพอเพียง และวิถีเกษตรอินทรีย์ชีวภาพ

.

ในค่ำคืนที่สามของการสวดพระอภิธรรมศพของคุณพ่อ...ท่านจึงนิมนต์สมณะซึ่งเป็นปราชญ์ทางเกษตรอินทรีย์ฯ มาแสดงธรรมเกี่ยวกับ "ความพอเพียง" ให้ญาติพี่น้องที่มาร่วมงานได้ฟังกัน  แต่เป็นที่น่าเสียดายที่คนตั้งใจฟังมีไม่มากนัก เพราะส่วนหนึ่งไม่ตั้งใจ เอาแต่พูดคุยกันกลบเสียงพระ แม้จะมีลำโพงขยายเสียงการแสดงธรรมของพระก็ตามที ก็เหมือนจะช่วยสถานการณ์ไม่ได้สักเท่าไรเลย  

.

ชาวบ้านสองสามคนนั่งหลบมุมเสพน้ำบางชนิด ที่โชยกลิ่นละมุดกระทบจมูกเมื่อเดินผ่าน ดีว่ายังหลบมุมมืดชายขอบรอบงาน ให้ความเคารพเกรงอกเกรงใจเจ้าภาพอยู่บ้าง ขณะที่อีกบางกลุ่มหลบไถลไปตั้งวงตั้งโต๊ะสุมหัวกันได้เสีย...ใต้ชายคาของบ้านญาติเรือนเคียง ถือโอกาสอิงอาศัยประเพณีงานศพงานตายเล่นได้ทั้งไพ่และไฮโล ตำรวจไม่กล้าจับ...

.

ท่ามกลางบรรยากาศดังกล่าวนั้นเอง ที่ผมเกิดความบันดาลใจเขียน "บันทึกกวี" ต่อไปนี้...น้ำมาฝากมิตรผู้อ่านทุกท่านครับ

 

 

.