วันนี้มีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยสำหรับพี่วั้น นั่นคือการย้ายออกจากทะเบียนบ้านปัจจุบันไปลงที่ SIIT วางแผนไว้แล้วว่าต้องเป็นวันนี้ในช่วงบ่าย เพราะจะนำเอกสารติดตัวไปส่งให้ลูกเองในวันเสาร์นี้ และวันนี้เป็นวันที่มีคนทำงานครบสามารถฝากงานในจุดที่ทำอยู่ได้ ในขณะที่พรุ่งนี้มีสมาชิกขาดงานเพิ่มอีก 2 ท่านคงจะฝากงานใครยากขึ้น

งานเอกสารที่ต้องทำนั้นรวดเร็วมาก ติดต่อรับทะเบียนบ้านและใบร้องจากกองอาคารสถานที่ของมหาวิทยาลัย ได้เอกสารครบถ้วนเรียบร้อยภายในเวลาไม่เกิน 20 นาที และเมื่อไปถึงที่ว่าการอำเภอหาดใหญ่ก็ได้เอกสารแจ้งย้ายออกมาครบสมบูรณ์ โดยใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีอีกเหมือนกัน แต่เวลาทั้งหมดที่ใช้ในการเดินทางคือ 2 ชั่วโมงครึ่งค่ะ

กลับมาถึงที่ทำงานก็ได้พบว่าเขากำลังถกกันถึงประเด็นนี้อยู่เสียด้วย ว่าการขับรถเองนั้นซื้อเวลาที่ต้องเสียไปในการเดินทางได้มากทีเดียว แต่สำหรับตัวเองซึ่งรถจอดอยู่ที่บ้าน เพราะขับในเมืองไทยไม่ได้แน่นอน (ถนนแน่นเกินไปสำหรับคนประสาทไม่แข็งอย่างเราค่ะ) ไม่มีสารถีใกล้ตัว ก็เลยต้องใช้รถโดยสารของชาวหาดใหญ่ นั่นคือรถสองแถว ที่มีจำนวนมากมายให้เลือกขึ้น แต่ทุกคันก็ต้องการผู้โดยสารให้มากที่สุด จอดรอก็แล้ว หยุดนานๆก็แล้ว และจอดได้ทุกที่บนท้องถนนอีกด้วย ก็เลยเป็นเหตุให้ใช้เวลานานมากๆ เราก็ใช้เวลานั้นอ่านหนังสือที่ถือติดไปด้วย ยอมแลกเวลาที่เสียไปด้วยการได้อ่านหนังสือนี่เองค่ะ

แต่มาถึงยามเย็นที่กลับมาบ้านแล้ว ก็ได้พบว่าผลพวงจากการไปนั่งตะลอนๆในรถสองแถวอาบแดดยามบ่ายที่ร้อนระอุนั้น ดูดพลังจากร่างกายไปเกินกว่าที่คิดจริงๆค่ะ หลับไปเลยกว่าครึ่งชั่วโมง ได้ข้อสรุปว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้สูญเสียมากกว่าที่คิดค่ะ เขียนไว้เตือนตัวเองว่า คิดกับประสบการณ์ตรงนั้นให้ผล...ต่างกัน...ค่อนข้างเสมอ