วันนี้เด็กชายตัวน้อย อายุ 3 ขวบมารับยาARV ช่วงที่รอคิวตรวจกับคุณหมอรุจนี  ดิฉันนำหนังสือรูปภาพสัตว์ต่างๆมาให้เขาดูเพื่อไม่ให้เด็กเบื่อ และลองให้เขาทาย  นี่รูปอะไรเอ่ย?เด็กตอบจะเข้     (จรเข้) ดิฉันกล่าวชม"เก่งมาก"และปรบมือให้   นี่ล่ะ?เด็กตอบ แมวเหมียวๆๆ  ดิฉันก็กล่าวชมและปรบมือให้อีก  ถามต่ออีกครั้ง"แล้วตัวน่ารักๆนี้ล่ะเรียกว่าอะไรจ๊ะ?" เด็กตอบจะต่าย(กระต่าย)ดิฉันชมว่าเก่งมาก และกำลังจะถามต่อ แต่เด็กชายตัวน้อยผู้แสนฉลาดคนนี้  มองหน้าดิฉันแล้วพูดว่า ทำไมไม่ตบมือ(ปรบมือ)ด้วย  ดิฉันรีบปรบมือให้ทันทีเด็กจึงยิ้มและหัวเราะอย่างชอบใจ   ได้แง่คิดจากเด็กชายตัวน้อยคนนี้ คือ เรื่องของการให้กำลังใจ  ผู้ใหญ่บางคนแค่ได้รับรอยยิ้มก็เกิดกำลังใจ  บางคนต้องการทั้งรอยยิ้มและคำพูดที่ให้กำลังใจจึงเกิดกำลังใจ  บางคนต้องการของรางวัลด้วยจึงจะพอใจหายเหนื่อย  สรุป แล้วทุกคนไม่ว่าใครในโลกนี้ต้องการกำลังใจ  ดิฉันขอเป็นกำลังใจให้เด็กๆเอชไอวี และเจ้าหน้าที่ของสถาบันบำราศนราดูรทุกๆคนตลอดไปค่ะ 

                                                                                           "ป้าหน่อย"