สว่าง ไชยสงค์ หรือมหาหว่าง(ขา)แห่งกลุ่มป่งใบ ฝากบทกวีเนื่องในวาระ 16 ปี แห่งความหลังของชาวป่งใบ

     ทางสายกลาง

 

                                                                หย่อนไปให้ดึง                    ตึงไปให้ผ่อน

                                                จักไม่ขาดตอน                                      กระดอนกระเด็น

                                                                คือทางสายกลาง                  วางไว้ให้เห็น

                                                มีหลักมีเกณฑ์                                       ก้าวเป็นก้าวไป

                                                                เหลิงหลวมไม่ดี                    จักไม่มีชัย

                                                อัตตาเกินไป                                         ภัยพาลจะมา

                                                                เดินทางสายกลาง                ย่างตามธรรมา

                                                แห่งพระพุทธา                                    เถิดสาธุชน.

            สดุดีพระคุณแม่

                               

                                พระคุณแม่ยิ่งใหญ่แสนไพศาล                        หาใดปานเปรียบมิได้ในโลกนี้

                พระคุณแม่ยิ่งใหญ่ในปฐพี                                               สดุดีถ้วนทั่วด้วยหัวใจ

                                จากลูกอ่อนนอนครรภ์แม่สั่นหนาวเหน็บหน่วงร้าวเกินกล่าวคำขานไข

                พอลูกคลอดออกมาแม่ชื่นใจ                                             ผูกสมัครรักใคร่ด้วยไมตรี

                                แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเฝ้าเลี้ยงลูก                     แม่พันผูกลูกรักสมศักดิ์ศรี

                อุปถัมภ์ด้วยกายใจจนได้ดี                                  สุขชีวีเป็นผู้ใหญ่ในสังคม

                                จึงลูกลูกหวนคำนึงถึงแม่บ้าง                            ผู้เคยก่อเคยสร้างเคยสั่งสม

                ผู้เคยก่อต่อเติมเสริมเข้มคม                                                เชิญลูกก้มกราบเท้าแม่ให้แน่ชัด.

 

ผ้าไหมไทยอีสาน

 

                แตร่นแตรนแตรนแตร้นแตร้นแตรนแตรนแตร่นแตรน         คือเสียงแคนกล่อมหม่อมกินใบหม่อน

แตร่นแตร่นลอยตามลมทั่วแดนดอน                              ซึ้งออนซอนม่วนหลายบ่หน่ายฟัง

                หม่อนทุกตัวต่างเร่งกินใบหม่อน                     จากเล็กขาวแล้วเหลืองอ่อนตัวอ้วนเปล่ง

จึ่งคลายใยสานใยเป็นรวงรัง                                             งามสะพรั่งเต็มย่านอีสานทอง

                มือสาวน้อยกรอบรังไหมลงใส่หม้อ                สาวเร่งสาวไม่รั้งรอดูแคล่วคล่อง

ไหมเส้นเหลืองใสสวยอร่ามรอง                                      แคนแตร่นก้องเส้นไหมกองเต็มกระบุง

                มือน้อยน้อยของหน้ามนจึงค้นหูก                   สอดฟันฟืมถ้วนถูกไม่ยากยุ่ง

กระสวยสอดแล่นสลับระบายปรุง                                   คัดลายขิดดอกผักบุ้งบานกระจาย

                ลายดอกจอกดอกจันทร์ดอกส้านสวย              เพริศพราวด้วยสีสันสรรความหมาย

ยูงรำแพนช้างแอ่นงวงดอกดวงพราย                             ลายร้อยลายสะดุดตาผ้าไหมงาม

                ลาเสียงแคนเข้าสู่กรุงมุ่งอวดโอ้                        ขึ้นแท่นโชว์ผ้าไหมใหม่ไม่เกรงขาม

ทั้งคุณหญิง-คุณนายจะตายตาม                                        สะออนงามแย่งซื้อใส่ใจเบิกบาน

                แล้วสาวน้อยผู้สืบสานตำนานไหม                  จึงอดสวยอดใส่ไม่แหววหวาน

แต่จะอยู่เลี้ยงหม่อนไหมไปอีกนาน                                เสกผลงานเพื่อคนอื่น..ชื่นใจแล้ว.

 

                                                          พระเครื่อง

 

                                พระเครื่องคุยโครมโครม                   กระพือโหมอยู่ครามคราม

                อวดรุ่นอวดลายคราม                                          อวดเนื้อนอกที่ตาเห็น

                                อวดผงอวดดินดาล                              อวดมวลสารให้ตื่นเต้น

                อวดกันดังของเล่น                                              อยู่เต็มหน้าหนังสือพิมพ์

                                สั่งจองเร่งสั่งจอง                                 ได้ครอบครองแล้วแย้มยิ้ม

                อดข้าวก็เอมอิ่ม                                                     อัดความเง่าเข้าข้างใน

                                มีตาแต่มืดมน                                        ไม่เห็นหนอันอำไพ

                ยกย่องวัตถุไป                                                       ลืมธรรมแท้อย่างแน่ชัด

                                บูชาเพียงอามิส                                    ลืมสนิทปฏิบัติ

                หวังคุณในทางลัด                                               กราบพระเครื่องแต่ศีลทราม

                                รักษ์ศีลไม่ดีหรือ                                   พระธรรมคือสิ่งดีงาม

                ครองไว้ใครจะหยาม                                           ไม่จำเป็นต้องแขวนคอ

                                แขวนเถิดแขวนไว้ใจ                          พิสุทธิ์ใสงามลออ

                เห็นธรรมพระพุทธรอ                                        เหนือพระเครื่องตั้งล้านองค์.

 

รีบเถิดทำบุญ

 

                                เกิดแก่เจ็บตายทั้งนั้น                                          อย่าวุ่นหุนหัน

                โลภมากอยากได้ไม่พอ

                                อีกหน่อยล่วงลับแล้วหนอ                 ใครเลยจะรอ

                อยู่ได้เป็นพันพันปี

                                จงเร่งทำบุญเสริมศรี                                           สืบสวัสดี

                โลกนี้โลกหน้ามีจริง

                                จึงบอกสหายชายหญิง                                        อย่าได้เนิบนิ่ง

                รีบเถิดทำบุญก่อนตาย.

หนาว

 

                                                                                                                หน้าหนาวหมอกหนา

                                                โรยร่วงลงมา                                        ทักทายผู้คน

                                                ผ้าห่มผืนบาง                                        ข้างกายไร้ผล

                                                เหน็บหนาวเหลือล้น                          ต้องทนทุกปี

                                                                                                                เพราะความทุกข์ยาก

                                                จึงต้องลำบาก                                       หนาวกาย-ฤดี

                                                ผ้าห่มผืนใหญ่                                      อยู่ไหนพอมี

                                                น้ำใจไมตรี                                            แบ่งมาเถิดเอย.

 

จงกวีอย่าล้าสุดสิ้นความเพียร

 

                                                หมดหมึกไปกว่าร้อย                           โกฏิหยด

                                เปล่าเปลืองกระดาษจด                                       โกฏิตั้ง

                                กวีร่ายรินพจน์                                                      ท่วมโลก

                                โลกพัฒน์ฤาหยุดยั้ง                                            นี่ข้อคำถาม

                                                ฤาโลกทรามดื่นด้าน                            ลืมดี

                                จึงปล่อยปละกวี                                                   ดิ่งดั้น

                                ปิดหูไม่ใยดี                                                           หนวกหมด

                                ปิดตาความคิดสั้น                                                ต่ำตื้นดื่นเลว

                                                ใฝ่ลงเหวแน่แท้                                   หนอคน

                                เปรียบไก่เห็นพลอยผล                                       เขี่ยทิ้ง

                                เหล่าลิงป่าสัปดน                                 ดีดส่ง  แก้วงาม

                                หลู่ค่าที่เพริศพริ้ง                                                 จึ่งค่าเสื่อมลง

                                                สักวันจึงจะแจ้ง                                    จริงจัง

                                บทกวีจะดัง                                                           เกริกฟ้า 

                                ความจริงจะก่อพลัง                                             โดดเด่น

                                จงกวีอย่าล้า                                                           สุดสิ้นความเพียร

                                                มุเร่งเขียนเร่งเฟ้น                                ไหลมา

                                หลั่งจากยอดปัญญา                                             เลิศล้ำ

                                เชิดชูซึ่งธรรมา                                                     พุทธะ

                                แม้อาจเจ็บอาจช้ำ                                 แต่ต้องสู้ทน.