แข่งขันกันจริงนะกับที่สุดของที่สุด.

ยามบ่ายคล้อยตะวันลอยลดลงต่ำแล้ว เราย่ำเดินไปในใจกลางกรุงไทเปดูวิถีชีวิตผู้คนพอใกล้ค่ำต่างออกมาหากินกันนอกบ้าน คงเป็นวัฒนธรรมที่ไม่นิยมทำอาหารกินแต่ออกมากินอาหารกับครอบครัวนอกบ้าน

ที่สวนสาธารณะหลายแห่งเต็มไปด้วยหนุ่มสาวมาหาคู่จู๋จี๋สบายใจนัยว่าไต้หวันนี้เอาก่อนแต่งคืออยู่กันได้ก็ตกลงแต่งงานกันเมื่อขับขี่มอเตอไซค์คันนี้แล้วไม่ถูกใจก็เปลี่ยนไปหาจนถูกใจทำนองนี้หนา ผมมีโอกาสเข้าไปวัดดังเก่าแก่ของไต้หวันในกรุงไทเปชื่อวัดหลงซานซื้อ

 มีคนเยอะมากไปขอพรขอทุกอย่างที่คนคอยความหวังอยากได้ ผมไม่ขออะไรแต่ไปศึกษาดูวัฒนธรรมทางความเชื่อนั้นเองก่อนไปเพื่อนบอกว่าเมื่อมีคนเยอะทุกที่ให้ระวังสิ่งของหาย ของสำคัญจงเก็บไว้มิดชิด ถ้าเอาไว้ข้างหลังเป็นของคนอื่น เอาไว้ข้าง ๆ ก็ 50 ๆ เอาไว้ข้างหน้าสิจะเป็นของเราตลอดไป แล้วเราก็ท่องไปในถนนคนเดิน มากันเยอะจริงรวมทั้งเราด้วยนะ เออ…กูก็มาเดินด้วยนะนี่...

ผมนึกในใจยิ่งเพิ่มคนให้เยอะขึ้นไปอีก...อิ อิ อิ และแวบหนึ่งเห็นตึกสูงที่สุดในโลกอยู่ในกรุงไทเปนี่เองละ...

ตึกนี้ยังเป็นที่สองรองจากตึก 101 แต่ทั้งสองตึกก็อยู่ในกรุงไทเปนี้ละ...

แข่งขันกันจริงนะกับที่สุดของที่สุด...อิ อิ อิ