จุดดึงดูดที่น่าสนใจทางวัฒนธรรมกินหมาก

ช่วงนี้มีเรื่องเล่าถึงวัฒนธรรมการกินหมากของชาวไต้หวัน ช่วงที่เราเดินทางจากเหนือลงมายังภาคกลางที่จังหวัดหนานโถนั้นมีต้นหมากเยอะมาก ๆ และเป็นจังหวัดเดียวที่ไม่ติดทะเล เรามาจากกรุงไทเปใช้ทางด่วนรถวิ่งสบาย ๆ เมื่อสอบถามอาติ๊กชาวไต้หวันผู้นำทางได้ความว่าเดิมทีคนขับรถทั้งหลายมักไม่ใช้ทางด่วนกัน

ป่าหมากเยอะมาก ๆ

 แล้วเขาไปทางสายเก่ามีจุดสนใจที่ร้านขายหมากคือแวะจอดรถพักริมทางลงไปซื้อหมากมาเคี้ยวกิน หมากที่ขายตั้งเป็นร้านริมทางทั่วไต้หวันแต่หนาแน่นที่จังหวัดหนานโถนี้ ผมเองอยากรู้ว่าเหมือนการกินหมากอย่างบ้านเรามีใบพลูมีปูนมีเม็ดหมากแก่ ๆ ทำเป็นคำ ๆแล้วใส่ปากเคี้ยวถมน้ำหมากแดง ๆ ออกมารึเปล่าหนอ...พิสูจน์ ? ...

คนขายหมากเหมือนนกรู้หลบหลีกกล้องได้ดี...อิ อิ อิ

ผิดคาดครับคุณ คืออย่างนี้ เราลองไปซื่อหมากผมตามไปดูหมาก เป็นร้านเล็ก ๆ ริมทางคนขายเป็นหญิงสาวนุ่งสั้นจุ๊ดจู๋โชว์ขาขาว ๆ

เป็นหมากอ่อน ๆ เท่ามะเขืออ่อนจิ้มน้ำพริกบ้านเรา...

 โอ..ทางด่วนรถไม่ติดเพราะคนขับชอบมาทางที่มีร้านอย่างนี้ เมืองเรารถติดน่าเอาเป็นแบบอย่างนะนี่ อิ อิ อิ เล่ากันว่า...นั้นคือหญิงงามเมืองของไต้หวัน ( โสเพณี ) ถ้าคุยกันโดนหมากยันเมาแล้วโอเคก็ได้ตัวเลยนะนี่ และกลายมาเป็นวัฒนธรรมกินหมากอย่างว่า...ผมได้กินไปคำหนึ่งที่อาติ๊กชื้อมา

ขายเป็นกล่อง ๆ ละ 50 หยวน ( บาท ) เป็นหมากอ่อน ๆ เท่าหัวแม่มือแล้วผ่าครึ่งใส่เครื่องปรุงสองสามอย่างเท่านั้นเองละ.