วันแรก 12 พฤษภาคม 52 ที่เข้าไปฝึกสอนในโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงหม่ ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองเป็นนักศึกษาฝึกสอนคนแรกที่มาโรงเรียน (คือ...ปกติเนี่ยะ เวลาจะไปไหน ไม่ว่าจะเป็นการมาเรียน ไปเที่ยวกับเพื่อน นัดใครก็ตาม ดิฉันจะเป็นคนที่มาสายตลอด) ทีแรกนึกว่าเพื่อนนศ.คนอื่นลืมวันเปิดเทอมของโรงเรียนรึเปล่าไม่เห้นมีใครมาซักคน ซักพักเพื่อนนส.คนอื่นก็มากัน วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกเห็นเด็กนร.ส่วนใหญื่ใส่ชุดนักเรียนใหม่ๆกัน โดยเฉพาะนักเรียนชั้นป.1 ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูน่ารัก เพราะเครื่องแต่งกายของเค้ามันดูเล็กไปหมดเลย เหมือนกับตุ๊กตาเดินได้ บางคนก็เดินมากับคุณพ่อคุณแม่ บ้างก็มากับยาย ร้องไห้งอแง ทำให้ดิฉันอดนึกถึงสมัยเราตอนเด็กไม่ได้ว่า เมื่อก่อนเราก็เป็นแบบนี้ร้องไห้งอแง ไม่อยากมาโรงเรียน พอแม่จะกลับบ้านก็ร้องจนไห้จนเสียงแหบ ครูก็ดึงตัวเรา ไอ้เราก็เกาะขาแม่ติดหนึบเลยอ่ะ เหมือนกับคำเมืองที่ว่า (จักแมวออกสาด) แต่พอโตมาถึงรู้ว่าอยู่โรงเรียนสนุกกว่าอยู่บ้านตั้งเยอะ มีเพื่อนเล่นเยอะแยะ

ช่วงบ่ายมีการปฐมนิเทศ นักเรียนช่วงชั้นที่ 2 ซึ่งดิฉันได้รับมอบหมายให้สอนนร.ป.4 แต่วันนี้ยังไม่ได้สอน ครูพี่เลี้ยงก็ให้เราแนะนำตัว ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ดิฉันมีคำนำหน้าว่า ครู... อย่างเป็นทางการ ดิฉันยังรู้สึกไม่คุ้นกับคำๆนี้เลยอ่ะ ยังนึกในใจอยู่นะว่าตอนนี้เราเป็นครูแล้วเหรอ เราพร้อมรึยังที่จะเป้นแม่พิมพ์ของชาติ นร. โรงเรียนนี้ก็น่ารักยกมือไหว้ทุกคนเลย ดิฉันรู้สึกประทับใจ ครูก็ใจดี ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี คิดว่าเราเลือกฝึกสอนโรงเรียนนี้ไม่ผิด ตอนเย็นจะกลับหอพัก ท้องฟ้าก็มืดครึ้มฝนเริ่มตกปรอยๆ  พอขับรถใกล้จะถึงหอพักประมาณ ซัก 50 เมตร ฝนกลับตกลงมาอย่างแรงซะงั้น สรุปดิฉันเปียกฝน