เมื่อครูอ้อย อายุ สัก 7-8 ขวบ เท่าที่จำได้ คุณตาของครูอ้อย  มีสวนผลไม้เล็กๆๆ พอได้กินในครอบครัว 

ครูอ้อย ชอบเดินตามคุณตาเข้าไปในสวน  ที่มีต้นกล้วย  ต้นฝรั่งขี้นก  ต้นลูกหว้า  ต้นมะขามเทศ  ต้นละมุด 

ผลไม้  ที่ครูอ้อย และทุกคนได้กินบ่อยและไม่เคยขาดเลย  ก็คือ กล้วยน้ำว้า  และฝรั่งขี้นก 

คุณยาย  นำใบตอง  มาพับ ใส่ไม้กลัด ทำเป็นกระทง  แล้ว เอาฝรั่งขี้นก  ใส่กระทงไปขาย ที่ตลาด  ครูอ้อย ไปหาคุณยายทุกวันเสาร์  จะไปพบคุณยายนั่งขายของ และเมื่อคุณยายขายจนหมดแล้ว  ก็พาครูอ้อย เดินซื้อขนมอื่นๆที่ครูอ้อยอยากได้  แล้วกลับบ้าน 

มีวันหนึ่ง  ครูอ้อยเดินตามคุณยายเข้าไปในสวน เพื่อเก็บผลไม้ไปขาย  ครูอ้อยเห็นคุณยาย  เด็ดลูกละมุดเล็กๆๆ ทิ้งไป  ครูอ้อย ก้มลงเก็บขึ้นมาดูด้วยความเสียดาย  อดไม่ได้ เลยถามคุณยายว่า......ยายจ๋า  เด็ดทิ้งทำไมจ๊ะ 

คุณยายอธิบายว่า  ยายอยากให้ลูกมันโตๆๆ  หลานจะได้กินอิ่ม และอร่อยด้วย 

จากนั้น  ครูอ้อยก็จำเรื่อยมา  จนมีบ้านเป็นของตัวเองที่ต่างจังหวัด  ครูอ้อยชอบมะกอกน้ำ  และซื้อมาปลูก  เมื่อมันออกผล  ดกเต็มต้นเชียว  ครูอ้อย  ก็เด็ดมันทิ้ง  ทั้งๆๆที่ เสียดาย 

ต่อมาไม่นาน  ครูอ้อย  ก็ได้ผลมะกอกน้ำ ที่โตกว่าท้องตลาดที่มีขาย  เพื่อนๆๆครูยังบอกว่า.....ไม่เคยเห็นโตเท่านี้มาก่อน

*****

ครูอ้อย  ไม่ได้เรียนทางเกษตรมา  แต่ครูอ้อย  จำคำของผู้มีประสบการณ์ คือ คุณตาคุณยาย  .....ครูอ้อย จึงมีผลไม้  ไม่กี่ผล  แต่ ผลใหญ่ น่ากินมากๆๆค่ะ