เปิดเทอม

        เมื่อปิดเทอมใหญ่ส่งพระจันทร์ส่งลูกสาวไปเรียนขิม ที่บ้านคุณตาจุด ครูดนตรีไทยใกล้บ้าน แรกๆก็ขมีขมันดี เรียนได้2วันครูก็ต่อเพลงแป๊ะได้ 1ท่อนคนเป็นพ่อ แม่ก็ชื่นใจไปตามๆกัน

       

        พอเข้าสัปดาห์ที่2ความสนุกตื่นเต้นในการเรียนดนตรีก็ลดลง สู้อยู่บ้านเล่นกับน้องไม่ได้ และเริ่มงอแงเวลาไปส่ง

         

        เช้าวันหนึ่ง ลูกสาวร้องไห้มาก พระจันทร์ต้องปลอบและปัดฝุ่นเอานิทานเรื่องพ่อแม่รังแกฉันมาเล่าให้ฟังยังจำได้ไหม เรื่องมีอยู่ว่า

                  พ่อแม่รังแกฉัน   ย่อจาก คำประพันธ์บางเรื่อง ของพระยาอุปกิตศิลปะสาร

          มีเศรษฐีคนหนึ่ง  ค้าขายร่ำรวยมาก ท่านเศรษฐีมีบุตรคนเดียวจึงรักบุตรคนนี้มาก เมื่อถึงวัยเรียนจะส่งให้ลูกไปเรียนก็พิจารณาว่าโรงเรียนไกลบ้านเกินไปกลัวลูกจะลำบากจึงจ้างซินแสให้สอนในบ้าน

          ต่อมาลูกเรียนคนเดียวก็เหงา ไม่อยากเรียน บ่นอยากได้เพื่อนเรียนด้วย พ่อก็เกณฑ์พวกเด็กในบ้านให้เรียนด้วย ครั้นมีเพื่อนเรียน กลับชวนกันเล่นสนุก ซินแสก็พร่ำสอนแต่ไม่ยอมเรียน สุดท้ายจึงตีหวังให้กลัวและตั้งใจเรียนแต่บุตรท่านเศรษฐีไป ฟ้องพ่อว่า ครูตี เศรษฐีจึงเลิกจ้างซินแส

          ไปหาซินแสใหม่หลายคนก็ไม่ถูกใจ พวกซินแสต่าง เข็ดขยาดถึงจะให้เงินมากไม่อยากมาสอน

           อยู่มาวันหนึ่งได้เจอครูที่ถูกใจสอนให้ตามแต่สมัครเรียน  ลูกก็ไม่เรียนชวนกันเที่ยวเล่นสมใจทั้งครูและศิษย์

          ต่อมาไม่นานท่านเศรษฐีก็ตายทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ตกแก่ลูก ลูกก็มีเพื่อนมาหาไม่ขาดชวนกันใช้จ่ายทรัพย์ไม่ช้านักทรัพย์ก็หมด เพื่อนๆก็หายเหมือนตายจาก    

          บุตรเศรษฐี ไม่มีเพื่อนจะคิดทำการอะไรก็ไม่เป็น ต้องขอทานเขากินอาศัยพักอยู่ศาลเจ้าค่ำๆก็ร้องไห้พร่ำบ่นว่า”พ่อแม่รังแกฉัน!”

               ลูกสาวฟังนิทานจบ ก็ปาดน้ำตา ยอมขึ้นเรือนไปเรียนแต่โดยดี

                                ......................................

          ไม่กี่วันต่อมาก็เปิดเทอม พ่อแม่หลายคนโล่งใจที่เด็กๆไม่เล่นซนอยู่ที่บ้านให้วุ่นวายไม่เป็นอันทำงาน

        แต่พอเด็กไปรวมกันที่โรงเรียนงานรักษาก็เพิ่มขึ้นทันที ทั้งจากโรคติดต่อและพลัดตกหกล้ม

        น้องฟลุค นักเรียน ป.1 ปีนี้ มาหาหมอด้วยอาการปวดศีรษะและตัวร้อน

แต่ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องตรวจ น้องฟลุคใช้มือ2ข้างปาดน้ำตาตลอดเวลา พลางถามหมอว่า

        “เมื่อไรจะปิดเทอม ฮือ ฮือ”

        “น้องฟลุคไม่อยากไปโรงเรียนหรือครับ” พระจันทร์จับมือน้องฟลุค

        “ฟลุคไม่อยากไป ฮือ ฮือ เมื่อไรจะปิดเทอม คร้าบ”

        “ไม่ได้ย้ายโรงเรียน เลยนะครับ ปีที่แล้วก็เรียนอนุบาล 3 ที่นี่”คุณพ่อให้ข้อมูลเพิ่มเติม ดูคุณพ่อเข้าใจลูกมากและคาดว่าลูกจะปรับตัวได้ไม่นานนี้

        “ฟลุคครับ หมอเล่านิทานให้ฟังเอาไหม”แล้วพระจันทร์ก็เริ่มเล่านิทานเรื่องพ่อแม่รังแกฉัน ให้น้องฟลุคฟังอย่างตั้งใจ เสียงร้องค่อยๆเบาลงเหลือเพียงเสียงสะอื้น ผมหวังว่าฟลุคจะเข้าใจและยอมรับการไปโรงเรียนได้ดีขึ้น

           

        “โฮ” ฟลุคปล่อยโฮดังกว่าเดิมพร้อมใช้2มือปาดน้ำตาไปมาเมื่อผมเล่านิทานจบลง ผมกับพ่อน้องฟลุค มองหน้ากัน

        “ฟลุคไม่อยากให้พ่อตาย ฮือ ฮือ” อ้าว เป็นงั้นไปเด็กหนอเด็ก กว่าจะปลอบกันเงียบอีกรอบ เหนื่อยกว่าเล่านิทานอีก

        นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า วิธีการเดียวกันใช้กับเด็กไม่ได้ทุกคนหรอกนะ ฮ่า ฮ่า