เช้าวันหนึ่ง .. ที่โรงพยาบาล ...

>" ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย .. ได้มั๊ยคะ "

> คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น ..

>เมื่อห่อผ้าน้อย ..อยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อย คลี่ผ้าที่ห่อออก..

>เพื่อมองใบหน้าเล็ก ..

> กรี๊ดดดด ..... เธอกรีดร้อง

> หมอต้องอุ้มเด็ก .. ออกไปอย่างรวดเร็ว

>และแล้ว....กาลเวลาพิสูจน์ว่า.... การได้ยินของเจ้าหนู..ไม่มีปัญหา

>ปัญหา..มีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือ....ใบหูที่หายไป

>หลายครั้ง..ที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียน แล้ววิ่งมาบอกแม่

> เธอรู้ว่า .. หัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน ...

> เจ้าหนูพูดโพล่งออกมา .. อย่างน่าเศร้า

>"พวกเด็กตัวโต ..พวกมันล้อผมว่า

>-- ไอ้ตัวประหลาด --"

>จนกระทั่ง... เจ้าหนูเติบโตขึ้น..หล่อเหลา.. เป็นที่รักของเพื่อน ..

>เค้ามีพรสวรรค์ ในด้านอักษรศาสตร์.. วรรณคดี..และดนตรี..

> เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น

>แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น... ทำให้เค้า..ไม่อยากเจอใคร

>"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าว..ด้วยความสงสารลูก

>พ่อของเด็กชาย.. ปรึกษากับหมอประจำครอบครัว

> และได้รับข่าวดีจากหมอว่า ...

>"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค..แต่ใครล่ะ..

>จะเสียสละใบหู..เพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว

>จนกระทั่ง ...2 ปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย..

>"ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ พ่อกับแม่..หาคนบริจาคใบหู

> ที่ลูกต้องการได้แล้ว ...

> แต่นี่เป็นความลับ "

>การผ่าตัด..สำเร็จด้วยดี และแล้ว...คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น..

>.... เค้ากลายเป็น .. ผู้มีพรสวรรค์ ...

> เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน ... ในวิทยาลัย

> จนเป็นที่กล่าวขานกัน .. รุ่นต่อรุ่น

>ต่อมาได้แต่งงาน... และทำงาน.. เป็นข้าราชการในสถานทูต

>วันหนึ่ง.. ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อว่า..

>"พ่อครับ.. ใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมมา ใครช่างให้ผมได้มากมาย..

>แต่ผมไม่เคยทำอะไร.. เพื่อเค้าได้เลยสักนิด"

>"พ่อไม่เชื่อว่า.. ลูกจะตอบแทนเค้าได้หมดหรอก..

>เรื่องนี้..เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว"

> พ่อตอบ ..

> หลายปีผ่านไป ....

> มันยังคงเป็นความลับ

>และแล้ว..วันนึง..วันที่มืดมิดที่สุด.. ผ่านเข้ามา..ในชีวิตของลูกชาย

> แม่เค้าได้เสียชีวิตลง ..

>เค้ายืนข้าง พ่อ... ใกล้หีบศพของแม่

> พ่อเรียกเค้า ..

>"มานี่สิลูก..มานั่งใกล้ นี่"

>พ่อลูบผมแม่อย่างช้า ..และนุ่มนวล

>ผมสีน้ำตาลแดง..ถูกเสยขึ้น จนมองเห็นใบหน้า..

> ที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ

>...และแล้ว.. สิ่งที่ทำให้ลูกชาย..ถึงกับต้องตะลึง..

>... ใบหูของแม่ ... หายไป !..

> แม่ไม่มีใบหู ...

>"นี่เป็นคำตอบ.. ที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต"...

> พ่อกระซิบผ่านลูกชาย

>"แม่บอกพ่อว่า..เธอดีใจ.. ที่ได้ทำอย่างนี้..ตั้งแต่วันผ่าตัด..

> แม่ไม่เคยตัดผมอีกเลย ..

>ไม่มีใคร..มองเห็นว่า.. เธอไม่สวยจริงมั๊ย

> จงจำไว้ ..

>~ สิ่งมีค่า .. ที่แท้จริง ~

>ไม่ได้อยู่ที่..การมองเห็น.. หากแต่อยู่ที่..

>~ สิ่งที่เรา .. มองไม่เห็

>~ ความรัก .. ที่

>ไม่ได้อยู่ที่.. เราได้ทำอะไร.. แล้วมีคน..รับรู้..

>หากแต่อยู่ที่.. สิ่งที่เรา..กระทำ..แล้วไม่มีใคร..รับรู้ ..  

>~ ความรัก ~

>บางครั้ง.. ไม่จำเป็น.. ต้องพูดพร่ำเพรื่อ..

>หากแต่อยู่ที่....การกระทำ.. ซึ่งเรา..อาจรับรู้..

> เพียงแค่ .. ฝ่ายเดียว ..