สัปดาห์ที่ผ่านมาป้าแจงกับลุงหน่อยแวะเข้ามากรุงเทพ เพราะป้าแจงมีนัดกับหมอและลูกค้า เจอหน้ากันก็ทำท่าทางมีลับลมคมใน ถามว่า “เมื่อไหร่ตัวจะไปกลางดง” พอตอบว่าตอนนี้งานยุ่งมากๆ ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตเลย ป้าแจงก็บอกว่า “อาทิตย์นี้หยุดติดกันหลายวัน อยากให้ไป ลุงหน่อยมีสะไพ้ (ความจริงคือ surprise แต่นี่เป็นคำเฉพาะตระกูลค่ะ) จะอวดแน่ะ” ฝ่ายลุงหน่อยก็ไม่พูดอะไร อมยิ้มเฉยๆ แบบว่าขอเก็บเป็นความลับ..
ป้าเจี๊ยบนึกในใจว่า ตั้งแต่อยู่กันมา.. ครอบครัวเราไม่เคยมีใครเก็บความลับเก่งซักคน เดี๋ยวก็อดไม่ได้ต้องบอกออกมาเอง..
จริงตามคาดค่ะ อีกแป๊บหนึ่ง ป้าแจงก็พูดอีก “ทายสิว่าอะไร” ป้าเจี๊ยบยังไม่ทันตอบ ก็บอกต่ออีกว่า “ของที่ตัวชอบแน่ๆ ลุงหน่อยทำให้ตัวใช้เวลาไปกลางดง”
อะโห..แล้วลุงหน่อยจะทำสะไพ้ได้ไงเนี่ย? ในเมื่อหวานใจของตัวเองเล่นเผยไต๋ออกมาซะยาว
ป้าเจี๊ยบคิดใคร่ครวญไม่กี่วินาที ก็ได้ข้อสรุปจากหลักฐานพยานแวดล้อมว่า น่าจะเป็นเตาบาร์บีคิวนอกอาคารทีป้าเจี๊ยบเคยบ่นเสมอเวลาที่พวกเราไปพร้อมหน้ากันที่กลางดงแล้วป้าเจี๊ยบต้องทำกับข้าวเลี้ยง
ก็เพราะอาหารโปรดของทุกคนคือซี่โครงทั้งชิ้นที่เป็นแผ่นใหญ่ย่างสไตล์บาร์บีคิวเท็กซัสของป้าเจี๊ยบ เวลาทำที่โน่นก็ใช้เตาสัญจรอันเล็กๆ ออกไปย่างนอกบ้าน ซี่โครงมันใหญ่กว่าเตาค่ะ ทุลักทุเลทุกที
ทำทีไรก็เปรยทุกครั้งว่าอยากได้เตาแบบที่ก่อขึ้นมาทำอาหารนอกอาคาร แถมอธิบายลักษณะเตาบาร์บีคิวที่มีให้ใช้ฟรีตามสวนสาธารณะในออสเตรเลียให้ฟัง เพราะป้าเจี๊ยบเคยใช้บริการแล้วติดใจ
ป้าเจี๊ยบตอบถูกค่ะ ลุงหน่อยทำ “ครัวนอกบ้าน” (หรือครัวบ้านนอกเพราะอยู่ตำบลกลางดง)ให้ป้าเจี๊ยบ ส่วนหน้าตาจะเป็นอย่างที่อยากได้หรือเปล่ายังไม่รู้ ต้องรอกันต่อไป ก็มีงานต้องสะสางเยอะแยะ
แต่พอถึงคืนวันศุกร์ ขณะตั้งใจทำงานที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จ ก็คิดถึงป้าแจงขึ้นมาจับใจ (ไม่ใช่คิดถึงครัวนะคะ) จึงตัดสินใจไปกลางดง
สะไพ้จริงๆ ค่ะ เพราะเกินความคาดหมาย ไม่ใช่เตาบาร์บีคิวก่ออิฐอย่างที่อยากให้มีตรงระเบียงหรอกค่ะ ป้าแจง..คนออกแบบบ้านกับลุงหน่อย..คนสร้างบ้าน ร่วมกันต่อระเบียงจากตัวบ้านดั้งเดิมออกไปเชื่อมกับบ้าน Tree House มีการเล่นระดับเป็นสามชั้น โดยชั้นสุดท้ายยื่นออกไปริมคลองเล็กๆ ข้างบ้าน ส่วนที่เป็นครัวก็ตั้งบนระเบียงที่เคยรกๆ ของบ้าน Tree House ทำออกมาดูแล้วคล้ายร้านขายของ Kiosk เล็กๆน่ารักในสนามบินหรือตามศูนย์การค้าเลยค่ะ
ป้าเจี๊ยบยิ้มหน้าบาน เมื่อได้ยินป้าแจงบอกว่า “ที่นี้ตัวก็มีที่ทำกับข้าวนอกบ้านอย่างที่อยากได้แล้วนะ” ป้าแจงมีความสุขมากที่เห็นป้าเจี๊ยบตื่นเต้น ไปหยิบกล้องมาถ่ายรูป (จะเอาไปอวดน้องแพรค่ะ) พร้อมกับขอให้ป้าแจงถ่ายรูปแม่ครัวกับครัวใหม่ด้วย
สำรวจครัวเสร็จแล้วก็อดถามพี่สาวไม่ได้ว่าหมดเงินไปเท่าไหร่ ป้าแจงบอกว่าประมาณสองหมื่นเท่านั้น เพราะของที่เอามาทำส่วนใหญ่เหลือเศษจากงานต่อเติมครั้งก่อน...ค่าแรงไม่ต้องจ่ายให้ลุงหน่อย..อิ อิ อิ..
ก่อนจะมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการตอนที่ครอบครัวมาพร้อมหน้ากัน ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่.. ป้าเจี๊ยบขอประเดิมด้วยกุ้งคั่วเกลือซะหนึ่งกิโล..ก่อนนะคะ..เหตุเพราะไม่มีซี่โครง! Ymmmm.
นี่ไงคะ ครัวใหม่ของป้าเจี๊ยบ (มั๊ง?)
ครัวน่ารักมากเลยค่ะ แม่ครัวยิ่งน่ารักค่ะ
ที่นี่แหละค่ะ ที่เคยบอกว่าอยากชวนน้องแป๋วมาจิบชา แกล้มขนมฝีมือเจ้าของครัวสะไพ้