เราก็เจอสิ่งเหล่านี้ในที่ทำงานเหมือนกัน เลย

แต่ ต่อไปนี้เราจะถือเป็นโอกาสอันดีที่มี input มาให้เราได้ภาวนา เจริญสติ

เพราะบางที ความคิดเราเองที่ทำให้เราปวดหัว กะคนที่เราเคยเรียกว่า "คนพวกนี้"

เราเลยรู้สึกขอบคุณเขา แทน

และเลยไม่มีพวกเขา พวกเราและ

เพราะ เราคิดใหม่ว่า

ไม่มีใครสมบูรณ์ เต็ม เบ็ดเสร็จ

ในตัวผู้ใหญ่ทุกคน ....

ก็ยังมีเด็กตัวน้อยๆในดวงจิตที่ยังคงต้องเรียนรู้และเติบโต อย่างไม่มีวันจบสิ้นจนตาย มั้ง!

แต่อย่างไรก้ตาม ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็ก

ก็สมควรจะได้รับเมตตาจากเรา และใครๆ หรือแม้แต่จากตัวเอง ไม่ต่างกัน

เพราะเมตตา นั่นแหละ จำทำให้เรา เติบโต เป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริง

และรู้สึกสงบสุขภายใน ได้

และเรารู้สึกอยู่ในสังคมที่แตกต่างนี้ได้ง่ายขึ้น ได้มากขึ้น มีความสุขสงบขึ้น

(ที่มาจากบันทึก  ผู้ใหญ่ "ใหญ่" เสมอ... )

 

ถูกต้อง ถูกต้อง ถูกต้อง

การให้อภัยเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด
ถ้าผู้ใหญ่ไม่ว่าเรา ไม่กวนประสาทเรา เราก็ไม่มีโอกาสที่จะให้อภัยเขา
อยู่ดี ๆ ก็ได้ทำ "มหาทาน" เน๊อะ
เป็นทานที่มีอานิสงส์ใหญ่ มีผลใหญ่

ชีวิตคนเราก็ซับซ้อน ซ่อนเหงื่อนอย่างนี้แหละ
ไม่มีอะไรที่จะถูกใจเรา และเราก็ไม่สามารถทำอะไรที่จะถูกใจเขา
มีแต่ความถูกต้องเท่านั้นที่จะพาชีวิตเราให้ "มั่นคง..."

เจอเรื่องนี้แล้วยิ่งซึ้งในคำว่า "สรณะ (ที่พึ่ง)"
ที่พึ่งอื่นของข้าพเจ้าไม่มี พระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของข้าพเจ้า
ที่พึ่งอื่นของข้าพเจ้าไม่มี พระธรรมเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของข้าพเจ้า
ที่พึ่งอื่นของข้าพเจ้าไม่มี พระสงฆ์เป็นที่พึ่งอันประเสริฐของข้าพเจ้า

คนและสมมติสงฆ์พึ่งไม่ได้ ไม่ควรไปพึ่งและอ้างอิงมาก อ้างอิงแล้วปวดหัว
เพราะเขาโอนไป เอนมา ไม่หนักแน่น แถมยังง่อนแง่น คลอนแคลน
เราก็งง คนนี้พูดทีก็เอนมาทางนี้ที คนโน้นพูดที อ้าว... เปลี่ยนอีกแล้ว

พระพุทธ พระธรรม พระอริยสงฆ์ เป็นที่พึ่งที่เที่ยงแท้และแน่นอน...