อัจฉริยะย่อมรู้จักหาความสุขโดยให้ผู้อื่นเป็นสุขด้วย

โครงการส่งเสริมและพัฒนาอัจริยภาพทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์เป็นโครงการความร่วมมือระหว่างโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์กับสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ โดยเริ่มต้นในปีการศึกษา ๒๕๔๘ มีเป้าหมายในเริ่มต้นนั้นเพื่อจัดหาและส่งเสริมนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ควบคู่ไปกับการจัดสร้างโรงเรียนแห่งความเป็นเลิศทางวิทยาศาสตร์ประจำภาคต่างๆ

โครงการจะทำการคัดเลือกนักเรียนชั้น ม. ๑ จำนวน ๓๐ คน จากจังหวัดที่มหาวิทยาลัยเป็นศูนย์การดำเนินงาน เช่น สำหรับศูนย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก็จะคัดเลือกนักเรียนในพื้นที่จังหวัด ขอนแก่น อุดรธานี หนองคาย หนองบัวลำภู เลย และชัยภูมิ โดยเมื่อนักเรียนเข้าร่วมโครงการแล้ว ก็จะต้องเข้าร่วมกิจกรรมค่ายกับทางมหาวิทยาลัยเป็นจำนวน ๕ ครั้ง และค่ายที่ ๖ นั้นจะจัดที่โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์เพื่อให้นักเรียนได้นำเสนอโครงงานทางวิทยาศาสตร์ที่นักเรียนได้จัดทำจนเสร็จสิ้น

น่าเสียดายที่โครงการโรงเรียนวิทยาศาสตร์นั้นมีอันต้องพับเสื่อไป ด้วยเหตุใดไม่อาจทราบได้ รวมทั้งโครงการที่เดิมตั้งใจจะรับนักเีรียนสามรุ่น ก็เหลืองบให้ทำได้เพียงสองรุ่น ก็เลยเป็นที่มาของชาวค่าย รุ่นแรก และ รุ่นสุดท้าย

และในเดือนเมษายนที่ผ่านมา ชาวค่ายรุ่นสุดท้ายของศูนย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ก็ได้พร้อมที่จะนำเสนอผลงานที่โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ และเพื่อเป็นการรำลึกถึงความสัมพันธ์กันมากว่าสามปี หัวหน้าค่าย จึงได้ ให้นักเรียนเดินทางมาร่วมกิจกรมก่อนถึงวันนำเสนอผลงานจริง และจัดทัศนศึกษาตลอดเส้นทางการเดินทางจากมหาวิทยาลัยขอนแก่นถึงโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์

การนำเสนอผลงานนั้นมีในวันที่ ๒๐-๒๒ เมษายน แต่การจัดกิจกรรมในค่ายสุดท้ายนี้เราได้จัดวันที่ ๑๖-๒๔ เมษายน โดยในวันที่ ๑๖ เป็นการซ้อมการนำเสนอที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น และจัดพิมพ์โปสเตอร์เพื่อนำเสนอผลงาน และเดินทางในวันที่ ๑๗ และเดินทางกลับในวันที่ ๒๔ ส่วนตัวกระผมนั้น ร่วมโครงการในทุกฝ่ายมาตั้งแต่รุ่นแรก และในค่ายสุดท้ายของรุ่นแรกก็ไม่สามารถเดินทางไปได้เนื่องจาก ช่วงเวลาตรงกับการอบรมครู ทำให้ปีนี้ต้องไปให้ได้ และก็สามารถร่วมเดินทางไปได้ในวันที่ ๑๗-๑๙ เมษายน ที่ต้องกลับมาก่อน ก็เพราะว่ามีกิจกรรมการอบรมครูสาระดาราศาสตร์ในวันที่ ๒๐-๒๖ เมษายน รออยู่นั่นเอง

เด็กๆที่อยู่ภายใต้การดูแลของศูนย์มหาวิทยาลัยขอนแก่นนั้นส่วนใหญ่มาจากโรงเรียนในเมืองเกือบทั้งสิ้น และมีผู้ปกครองเป็นแรงผลักดันสำคัญในการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และัคณิตศาสตร์ และก็มีบางคนมาจากโรงเรียนที่ห่างไกลมาก และแม้คุณพ่อคุณแม่จะมีการศึกษาไม่สูงนักแต่ก็สามารถส่งเสริมการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ของลูกได้เป็นอย่างดี เราก็ทราบดีว่านักเรียนเก่งๆเหล่านี้ คงไม่มาเป็นนักวิทยาศาสตร์หรอก ส่วนใหญ่ก็คงมุ่งไปเป็นหมอตามความเชื่อของสังคม แต่อย่างน้อย เราก็ได้ส่งเสริมให้เห็นถึงความงดงามของการมองโลกผ่านกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ และการคิดเพื่อผู้อื่นอย่างถูกต้องตามกระบวนการทางวิทยาศาสตร์

 

จบค่ายนี้แล้ว..... ก็นึกว่าจะจบ......

ที่ไหนได้ ด้วยความสำเร็จของโครงการ ทำให้ สพท. ของทุกจังหวัดรับโครงการนี้มาสานต่อ และขอให้ทีมงานค่ายของศูนย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ช่วยดูแลในพื้นที่จังหวัด ขอนแก่น อุดรธานี และ หนองคาย....เอาล่ะสิ งานเข้า...

ขณะนี้รุ่นที่ ๑ (ของเป้าหมายสามรุ่นแรก) ของค่ายใหม่ได้จบค่าย ๒ ไปแล้ว แต่ เนื่องจากสพท. ของแต่ละจังหวัดได้มีการพัฒนาบุคลากรมาเป็นอย่างดี ทำให้ ทีมงานของเรานั้น ... แค่ดู ก็พอ...กระมัง