เช้าวันรุ่งขึ้นตำรวจเดินทางมาที่บ้านอีกครั้งเพื่อสอบปากคำเพิ่มเติมเพื่อหาเบาะแสในการติดตามจับกุม Peter ข้อหาลักพาตัวกักขังหน่วงเหนี่ยวผู้อื่น แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่า Peter อยู่ที่ไหน แต่ตำรวจก็ให้ทุกคนในบ้านระมัดระวังตัวให้ดีเผื่อ Peter จะหวนกลับมาอีก โดยจะส่งตำรวจมาดูแลเป็นประจำ ตอนดึกของคืนนี้ก็เหมือนกับทุกคืนมันดูเงียบสงัดไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวของผู้ใด แต่อีกฝากหนึ่งของบ้านมีเงาของใครคนหนึ่งกำลังพยายามจะเข้ามาในบ้าน John ได้ยินเสียงคนเปิดประตู จึงตกใจตื่น เสียงมันดังมาจากห้องคุณย่า เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป พอไฟเปิดภาพที่เขาเห็นก็คือ Peter พร้อมทั้งมีปืนในมือของเขา
Peter “ถ้าพวกแกไม่มาที่บ้านหลังนี้ฉันคงไม่ต้องลำบากหลบหนีตำรวจอย่างนี้”
John “คุณจะทำอะไรมอบตัวเถอะ โทษหนักจะได้เป็นเบา”
การสนทนาดังกล่าวทำให้ Linda ตื่นและเห็นเหตุการณ์ เธอตกใจมากที่เห็น Peter ยืนถือปืนและเล็งมาที่ John
Linda “John ระวังตัวนะคะ”
John “Linda คุณถอยไปก่อน ไปดู Pink อย่าให้ลูกเข้ามาในนี้”
Linda “แล้วคุณล่ะ”
John “ไม่ต้องห่วงผม ไปดูลูกก่อน”
Linda จึงวิ่งไปหา Pink ที่ห้องพร้อมกับปลุก Pink ให้ตื่นและพาลงไปข้างล่าง Pink งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่กล้าถาม Linda จึงทำตามที่แม่บอก จากนั้น Linda ก็ปลุกให้ทุกคนตื่นและบอกให้ Hana โทรแจ้งตำรวจซึ่งทุกคนอยู่ในอาการตกใจและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอตำรวจมาถึง Linda เล่าให้ตำรวจฟังว่า Peter อยู่ในห้องคุณย่าพร้อมทั้งพกปืนมาด้วย ตอนนี้ John ก็อยู่ในห้องนั้นเช่นกัน ทุกคนตกใจมากไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
Pink วิ่งเข้ามากอด Linda และถามว่า “คุณพ่อจะเป็นอะไรไหมค่ะ”
Linda “คุณพ่อจะไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ คุณพ่อเป็นคนดี คุณพ่อต้องปลอดภัยแน่ค่ะ”
แต่ในใจของ Linda ก็ยังเป็นห่วง John ไม่น้อยไปกว่า Pink ตำรวจเดินขึ้นไปชั้น 2 ด้านขวาของบ้านเห็น Peter ถือปืนเล็งมาที่ John เลยพูดว่าออกไปว่า “Peter ยอมมอบตัวซะ คุณมีสิทธิที่จะไม่พูดเพราะทุกคำพูดของคุณจะใช้พิจารณาในศาลและหากต้องการทนายเราจะจัดการให้”
แต่ Peter ตอบกลับไปว่า “พวกแกไม่รู้หรอกว่าการสูญเสียคนที่เรารักมันเป็นอย่างไรและการต้องหลบหนีการจับกุมมันลำบากขนาดไหน”
ขณะนั้นเอง John สังเกตเห็นคุณย่าของเขาเดินเข้าไปหา Peter และพูดข้างหู Peter ว่า คุณนาย Marry “หยุดได้แล้ว ทุกคนรู้ความจริงหมดแล้ว ทุกอย่างจะได้จบ โดยที่ไม่ต้องมีใครสูญเสียอะไรอีก” เหมือน Peter จะได้ยินคำพูดนั้น .
Peter “คุณท่านไม่ต้องพูดเลย คุณท่านไม่ได้สูญเสียคนที่เรารัก คุณท่านจะเข้าใจได้อย่างไร” ตำรวจงงไม่รู้ว่า Peter พูดอยู่กับใคร
คุณนาย Marry “ใครบอกเธอฉันก็เคยเสียคนที่ฉันรักไปเหมือนกัน Mark ลูกชายของฉันและ John หลานชายของฉันไง ตั้งแต่พวกเขาจากบ้านหลังนี้ไป ฉันก็รู้สึกเสียใจและโทษตัวเองมาตลอด ฉันจึงคิดจะไถ่โทษของตัวเองไงล่ะ เธอก็ควรจะหยุดและยอมรับความจริงได้แล้ว พอเถอะนะ Peter ฉันขอร้อง”
Peter “ผมไม่หยุดผมจะทำให้พวกมันรู้ว่าการสูญเสียมันเป็นอย่างไร”
ก่อนที่ Peter จะยิง John John ก็เห็นมือ ๆ หนึ่งมาผลักปืนของ Peter ทำให้ยิงพลาด พร้อมกับที่ตำรวจยิงปืนสวนกลับไปถูก Peter ทันที เสียงปืนดังขึ้นติด ๆ กันหลายนัด ทุกคนที่อยู่ข้างล่างต่างตกใจกับเสียงปืนที่ดังขึ้นต่างพากันวิ่งขึ้นไปชั้น 2 ภาพที่เห็น Peter นอนจมกองเลือดพร้อมกับถือปืนในมือ ทุกคนถึงกับร้องไห้ Linda , Pink โผกอด John พร้อมกับร้องไห้ออกมา แต่ก็ดีใจที่ John ไม่เป็นอะไร ตำรวจโทรประสานหน่วยนิติเวชให้มาชันสูตรศพและเก็บทุกอย่างในที่เกิดเหตุไว้เป็นหลักฐาน John หันไปดูรูปคุณย่าและพูดว่า “ขอบคุณครับคุณย่าที่ช่วยชีวิตผม” Linda สงสัยกับคำพูดของ John แต่ก็ไม่ถามอะไร
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น John ตั้งใจจะพาครอบครัวกลับบ้านที่ฟาร์มของพวกเขา โดยให้ Frank ทนายของคุณย่าดูแล โดยที่ให้พวกคนงานทำงานและอาศัยในบ้านหลังนี้ต่อไป ส่วนเขาจะกลับมาเยี่ยมเป็นระยะ ๆ ก่อนกลับ John พา Linda และ Pink ไปไหว้หลุมศพคุณย่าอีกครั้ง
John “ขอบคุณคุณย่ามากนะครับที่วันนั้นช่วยชีวิตผมไว้ ถ้าไม่มีคุณย่าผมคงต้องตายแน่นอนและผมรู้สึกดีใจที่ได้เกิดมาเป็นหลานคุณย่า ขอบคุณครับ”
John , Linda , Pink และเจ้าเหมียวก็เดินจากหลุมศพคุณย่าไป โดยไม่สังเกตว่ามีภาพหญิงชราคนหนึ่งยิ้มให้ด้วยความสุขอยู่บนฟากฟ้าที่แสนไกล
.............................................................................END…………………………………………………………..
