ผมมีสุขภาพปากที่ไม่ดี เริ่มจากฟันคุดสมัยหนุ่มๆ ต้องถอนทิ้ง แล้วใส่ฟันปลอมชนิดถอดได้ซี่เดียวมีลวดเกี่ยวกับซี่ข้างๆ พอมันไปหล่นหายผมก็ไม่เอาใจใส่ทำมาใส่ใหม่ ฟันจึงรวนทำให้ต้องถอนอีกหลายซี่ ประกอบกับผมเป็นนักเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน (แถมเตะเมีย) เวลาหลับ ฟันจึงทั้งสึกหรอและทรุดโทรม
เมื่อสัก ๑๐ ปีมาแล้ว รศ. ทพ. สมศักดิ์ จักรไพวงศ์ เป็นคณบดีคณะทันตแพทยศาสตร์ ม. มหิดล ท่านจัดการให้ผมไปรับการบูรณะสุขภาพช่องปากเป็นการใหญ่ ท่านบอกว่าได้หาหมอที่ดีที่สุดให้ มีทั้งรักษาเหงือก รากฟัน และทำฟันปลอม (ชนิดถอดได้) โดยหลายหมอ จนในที่สุดหมอที่ดูแลผมเป็นประจำคือ รศ. ทญ. วิภาดา เลิศฤทธิ์
อ. หมอวิภาดาบ่นตลอดมาว่าฟันของผมสึกมาก ใส่ครอบฟันก็แล้ว จนในที่สุดท่านชวนผมฝังรากฟันปลอม ทำทั้งหมด ๖ ซี่ เป็นฟันกรามด้านบนทั้ง ๖ ซี่ หมอฟันผู้เชียวชาญการฝังรากฟันที่มาทำให้ผมคือ ทพ. กิตติโชติ บุญศรี ด้วยความเอื้อเฟื้อที่ทางคณะทันตแพทยศาสตร์ดูแลแบบไม่คิดเงิน ทำให้ผมจ่ายเพียงค่าวัสดุไปเพียงแสนกว่าบาท และมีความสุขมาจนปัจจุบัน
เมื่อวานกลับบ้านตอนเย็น เห็นถุงมะม่วงกวนท่าทางน่ากิน ก็ขออนุญาตภรรยากินด้วยความเอร็ดอร่อย ยังไม่หมดชิ้นที่ ๒ ก็มีอะไรขลุกขลิกอยู่ในปาก คายออกมาดูเป็นฟันปลอม ๓ ซี่ติดกัน หลุดออกมาจากรากฟันเทียมที่เหลือโด่เด่อยู่
ตื่นเช้าขึ้นมาเล่าเรื่องฟันปลอมหลุดให้ป้าอี๊ด (พี่สาวของหมออมรา) ผู้เป็นหมอฟันฟัง ท่านบอกว่า นึกแล้วจะต้องเป็นเพราะกินมะม่วงกวนที่ซื้อมา มันเหนียวมาก
ผมจะไปตรวจความดันและหัวใจที่ศิริราชเพื่อปรับเปลี่ยนยากับ อ. หมอสุชาย อยู่แล้ว จึงขอให้เพื่อนของลูกสาว ชื่อหมอป้อม ที่แผนกทันตกรรมของศิริราชช่วยติดฟันปลอมที่หลุดให้ เป็นการชั่วคราว ถือว่าได้รับความสะดวกมาก
ระหว่างนั่งรถต่อไปศาลายาเพื่อเตรียมประชุมสภามหาวิทยาลัย ผมถามป้าอี๊ดว่า ที่เขาติดฟันให้นี้ แม้จะเป็นการชั่วคราว แต่ก็ติดแน่นมาก แล้วเวลาเขาแกะออกเขาทำอย่างไร ป้าอี๊ดบอกว่า เขามีเครื่องมือกระตุก ทำให้หลุดออกไม่ยาก หรือจะกินมะม่วงกวนอีกทีก็ได้
เป็นคนแก่นี่ไม่ดีนะครับ มะม่วงกวนอร่อยๆ ก็กินไม่ได้เสียแล้ว
หมายเหตุ
ขอแก้ไขใหม่ ว่ากินได้ครับ แต่อย่ากินมูมมามแบบผม คนที่มาสอนผมคือภรรยา เธอถามว่าผมกินคำเดียวทั้งแผ่นใช่ไหม ผมตอบว่าแค่ครึ่งแผ่น ภรรยาจึงสอนว่า ให้ฉีกกินทีละน้อย จะไม่เหนียว ทำให้ผมนึกถึงเมื่อเช้ามืดวันก่อน ผมวิ่งไปฟังวิทยุไป เป็นรายการอ่านหนังสือให้ฟัง วันนั้นอ่านเรื่องอาหารและวิธีกินอาหารของชาววังสมัย ร. ๕ ได้ความรู้ว่า มีวิธีกินแบบกินคำเล็กๆ เคี้ยวช้าๆ ผมเกิดมาเป็นชาวบ้านระดับที่สมัยโบราณเรียกว่าไพร่ แม้แม่จะอบรมมาดี แต่ก็ติดนิสัยไพร่มาเยอะ
วิจารณ์ พานิช
๒๒ เม.ย. ๕๒
