หน้าต่างชีวิตเช้าวันนี้เปิดออกด้วยการดูข่าวทีวี พบกับเรื่องราวของเด็กญี่ปุ่นคนหนึ่ง ที่ชวนให้หดหู่ และสะเทือนอารมณ์ไม่น้อย
ที่วัดท่าหลวงจังหวัดพิจิตร จะมีเด็กญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินถือรูปพ่อซึ่งเป็นภาพใบเดียวและใบสุดท้ายในชีวิตที่มีอยู่ เดินถามนักท่องเที่ยวว่าพบเห็นพ่อของเขาไหมด้วยภาษาไทยที่ชัดเจนเพราะมีแม่เป็นคนไทย พ่อเป็นคนญี่ปุ่น
เป็นเวลานานเกือบหกปีที่พ่อทิ้งเขาไป และแม่ก็ด่วนจากไปเพราะอาการเจ็บไข้ ก่อนตายแม่ได้ฝากมรดกชิ้นสุดท้ายที่ไม่ใช่เงินทอง หากเป็นคำสั่งเสียว่าให้มารอพบพ่อที่หน้าวัดแห่งนี้ สักวันหนึ่งพ่อจะมารับ เพราะพ่อแม่เคยมาที่วัดแห่งนี้บ่อย ๆ และแม่ก็พาเขามาเฝ้ารอพ่อทุกวัน วันแล้ววันเล่า จนแม่ชีพดับลับลาก็ยังมีความหวังว่าสักวันพ่อคงกลับมา...
ผู้สื่อข่าวได้สัมภาษณ์เด็กชายวัย ๙ ปีโดยประมาณ ซึ่งขณะนี้เรียนอยู่ชั้นป.๔
ให้ฝากอะไรถึงพ่อ เด็กชาย เคอิโงะ กล่าวด้วยน้ำตานองหน้า “...ถ้าพ่อรู้ข่าวนี้อยากให้พ่อกลับมาหาหนู หนูคิดถึงพ่อ อยากเห็นหน้าพ่อ แม่ทำไมตายเร็ว ทำไมไม่รอให้หนูอยู่ ป.๖ ก่อนแล้วค่อยตาย...” ถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร หนูน้อยผิวขาว ท่าทางเฉลียวฉลาดมีผลการเรียนดี ตอบว่า “...อยากเป็นหมอจะได้ช่วยเหลือเด็กที่ไม่สบายให้หายเจ็บป่วย เขาจะได้อยู่กับพ่อแม่ของเขา...”
นี่คือภาพชีวิตของเด็กคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่กับป้าที่มีฐานะยากจน มีอาชีพขายอาหารปลาในวัด และเคอิโงะจะไปช่วยขายทุกวันก่อนไปโรงเรียน พร้อมกับไปรอพ่อช่วงเช้าและเย็นหลังเลิกเรียน เป็นเวลาปีกว่าแล้ว
ใครก็ได้ที่ทราบข่าวนี้ และมีจิตเมตตาโปรดตามหาพ่อให้หนูน้อยที ?............
ขอบคุณผู้ใหญใจดีที่ทำให้หนูน้อยสมหวัง
ของชาตินักสู้