(กอรีอะห์ ตัวน้อย อ่านอัลกุรอานเปิดการอบรมครูในวันนี้ครับ)
หลังจากที่เมื่อวานผมรู้สึกว่า ว่างแบบพิลึก ฮิฮิ คือในตารางนัดหมายในโทรศัพท์และในคอมพิวเตอร์ไม่ปรากฏว่ามีนัดหมาย แต่ในสมองมันฟ้องว่า วันนี้มีนัด................ นัดอะไรหว่า นึกไม่ออก สุดท้ายจึงตัดสินใจไปปัตตานี ปรากฏท่านอาจารย์ Ibm ครูปอเนาะ โทรเข้ามาเตือนนัดหมาย คิดเบื้องต้นว่า ออ. คงจะใช่นัดนี้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่ามีนัดอะไรกับใครอีกหรือเปล่า ฮือ นึกไม่ออกจริงๆ
กลับจากปัตตานีก็มุ่งหน้าไปบาโงซีแน เพื่อรับประทานอาหารเที่ยงที่บ้านท่านอาจารย์ ibm งานนี้ผมเตรียมท้องไว้เรียบร้อยครับ คิดไว้แล้วว่าจะต้องได้ลิ้มรสข้าวหมกต้นตำรับบาโงซีแนแน่นอน อัลฮัมดุลิลลาห์ครับ ข้าวหมกแพะ ผมเลยเติมอย่างเกรงใจเจ้าบ้านครับ (สามจาน ฮาฮา) แล้วความจำก็กลับมาครับหลังจากที่คุยกับเจ้าบ้าน ว่าวันนี้มีงานแต่งงานของรุ่นพี่ที่ อ.จะนะ ฮือ มานึกได้ตอนสี่โมงเย็นแล้ว คงไม่ไปแล้วละ แต่รู้สึกเสียดายนิดหน่อยครับ เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปให้ได้
กลับมาถึงบ้านก็เช็คตารางงานอีกครั้งครับ แล้วก็เหงือตกครับ ผมลืมงานสำคัญไปอีกงานหนึ่ง คือ การตรวจข้อสอบประมวลความรู้นักศึกษา ฮือ พรุ่งนี้แล้ววันสุดท้าย และพรุ่งนี้เช่นกัน (หมายถึงวันนี้แล้วครับ ผมต้องไปบรรยายที่ อ.จะแน) สรุปว่า การเตรียมการบรรยายเก็บไว้ก่อน ตรวจข้อสอบก่อน
แต่แล้วการตรวจข้อสอบก็ทำไม่ได้ครับ เพราะผมลืมเอาข้อสอบกลับมาด้วย และพอจะสตาร์ทรถไปเอา ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ไม่มีกุญแจห้องทำงานใหม่ ฮา สุดท้ายจึงโทรหา อดุลย์ เจ้าหน้าที่สาขา ให้ช่วยเปิดห้องให้หน่อย แต่ก็ได้รับข้อเสนอว่า ให้ผมรอรับข้อสอบที่บ้านเลย จะเอามาให้ (ขอบคุณครับ) ระหว่างรอข้อสอบ เลยหลับเอาแรงครับ สุดท้ายเลยไม่รู้ว่า ข้อสอบมาถึงบ้านตอนไหนครับ อยู่ๆ มันตั้งอยู่ที่ประตูหน้าบ้านเลย ฮาฮา (หลับไปนานครับ มัฆริบ พอดี)
ความจริงวันนี้ตั้งใจจะไป อ.จะแนะคนเดียวครับ แล้วก็ต้องเปลี่ยนแผน ให้ผู้ช่วยวิจัยเป็นคนขับรถให้ เพราะจะได้ใช้เวลาช่วงเดินทางเตรียมการบรรยาย สมองยังว่างเลยครับ จะคุยเรื่องอะไรดี สองชั่วโมงสำหรับการบรรยาย และอีกสามชั่วโมงสำหรับกิจกรรม คิดไปพลาง ทำพาวเวอร์พ้อยท์ไป อัลฮัมดุลิลาห์ครับ ที่วันก่อนเจอเว็บไซด์ที่ให้โหลดหนังสือแปลอัลกุรอาน ฉบับศิษย์เก่าอาหรับทั้งเล่ม เลยเขียนไป เปิดอัลกุรอานหาอ้างอิงไปทีเดียว ปรากฏมีอยู่วรรคหนึ่งของอัลกุรอาน จำความหมายได้คร่าวๆ แต่จำไม่ได้ว่า ตัวบทจริงๆ ว่าอย่างไร อยู่บทไหน จึงตัดสินใจได้รับบการค้นหาอัลกุรอานผ่านโทรศัพท์ เรียกให้เท่ๆ ว่า M-quran หลายๆ ท่านอาจยังไม่รู้จักครับ ฮิฮิ วิธีการง่ายๆ ครับ คือ โทรหาคนที่คิดว่าจะค้นอัลกุรอานให้เราได้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ ท่านอาจารย์ ibm ครูปอเนาะ นั่นเอง ซึ่งก็ไม่ผิดหวังครับ ได้รับเมสเสสกลับมาแจ้งวรรคและบทของอัลกุรอานที่ผมต้องการได้อย่างรวดเร็ว (ขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ ญาซากัลลอฮูคัยรอน)
ยังไม่ทันถึง อ.ตันหยงมัสครับ ผมก็เตรียมการบรรยายเสร็จ แล้วสมองผมก็คิดถึงโรงเรียนบ้านจะแนะ ซึ่งผมกำลังเดินทางไปขึ้นมาครับ โรงเรียนนี้ผมประทับใจมากครับ และคิดว่าน่าจะนำมาเป็นแม่แบบของความสำเร็จในหลายๆ เรื่องให้กับโรงเรียนอื่นได้ เลยสงสัยว่า ทำไมผอ.อาไซน์น่าจึงไม่ทำวิจัย เพื่อการถอดบทเรียนความสำเร็จและขยายผล ทั้งๆ ที่ท่านผอ.ก็เข้าประชุมเสนอโครงการวิจัยพร้อมๆ กับผมหลายรอบแล้ว และแล้ว ท่าน ผอ.อาไซน์น่า ก็โทรหาผมทันทีครับ
อาจารย์ถึงไหนแล้วครับ (คำถามแรก) อีกสามสิบกิโลจะถึงแล้วครับ (คำตอบผม และถ้าดูเวลา ผมก็คิดว่า ผมน่าจะถึงก่อนเวลาบรรยายครึ่งชั่วโมงครับ) ผมติดต่อ อ.มัสลันไม่ได้ครับ ท่านมาพร้อมอาจารย์หรือเปล่า ผอ.ถามผม ผมเลยเดาเหตุการณ์ว่า ท่านรองอธิการบดีลืมนัดหมายวันนี้หรือเปล่า? (ตามกำหนดการท่านบรรยายตอนเก้าโมงจึงสิบโมงครึ่ง จากนั้นก็เป็นผมครับตลอดไปจนถึงเย็น) สุดท้าย ผมก็เลยกลายเป็นวิทยากรเดี่ยวตลอดงานครับ ไปถึงก็เริ่มบรรยายเลย แล้วก็มาทราบภายหลังว่า ท่านรองติดภารกิจด่วน แล้วก็ไม่มีจังหวะให้โทรมาแจ้ง ท่านมีงานด่วนตั้งแต่เมื่อวานครับ อันนี้คงงานด่วนจริงๆ ครับ เพราะปกติถ้างานอะไร ท่านจะโทรล่วงหน้าอยู่แล้วครับ
พอจะขึ้นเวทีบรรยาย ผมก็ชัดขึ้นทันทีครับว่า ผมฟังหัวข้อบรรยายผิด ฮา แล้วก็เข้าใจผิดเกี่ยวกับกลุ่มที่จะฟังผมบรรยายด้วย เหตุที่ทำให้เข้าใจผิด ก็เพราะว่า หลายเดือนก่อนผมมาบรรยายครั้งหนึ่งแล้วครับ และผมก็เข้าใจจากคำเชิญว่า ให้มีอีกครั้ง (คำว่าอีกครั้ง จึงคิดว่าเป็นคนฟังกลุ่มเดิม) แล้วก็บรรยายเรื่องการจัดการความรู้ ซึ่งผมก็ถามท่าน ผอ.ตอนเชิญว่า เอ๊ะ ทำไมต้องเป็นหัวข้อนี้ เพราะผมอยากพูดต่อจากการพูดครั้งที่แล้ว ท่านก็ตอบผมว่า ได้ แล้วแต่ผม เมื่อเห็นป้ายแล้ว ก็รู้ทันทีว่า ผมผิดเอง ผมฟังผิด ท่านผอ. แจ้งหัวข้อว่า "การจัดการเรียนรู้ในอิสลาม" ฮือ ก็เป็นหัวข้อที่ผมอยากบรรยายนั่นแหละครับ แต่ผมดันไปเตรียมเรื่อง "การจัดการความรู้ในอิสลาม" ตามที่ผมได้ยินแว่วๆ ทางโทรศัพท์
ระหว่างรอขึ้นเวทีเลยเปิดหาไฟล์เก่าที่เคยบรรยายเรื่องนี้ไว้ แต่คิดไปคิดมา มันผิดหลักการผมที่จะต้องเปลี่ยนเนื้อหาทุกครั้งที่บรรยาย จะไม่ใช้ไฟล์เก่าบรรยายซ้ำ ที่สำคัญยังไม่ได้เตรียมก่อน กลัวผิดพลาด สุดท้ายก็เลยตัดสินใจ สไลด์เป็นการจัดการความรู้ ส่วนการบรรยายเป็นการจัดการความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้แล้วกัน ฮาฮา
โรงเรียนนี้มีความสำเร็จหลายเรื่องที่โรงเรียนอื่นๆ ยังทำไม่สำเร็จครับ ยิ่งฟังการเล่าเรื่องความสำเร็จในการของอาจารย์แล้ว ยิ่งมั่นใจครับว่า หลายอย่างโรงเรียนทำได้ดีมาก และปรากฏผลสำเร็จเชิงประจักษ์ครับ ผมเลยต้องตั้งคำถามกับท่าน ผอ.อาไซน์น่า ว่า ทำไมท่านไม่ทำวิจัยเพื่อการนำเสนอผลการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรมและเป็นการขยายผล ท่านตอบผมว่า ท่านคิดจะทำแล้ว และก็คุยกันหลายรอบแล้วครับ กับอาจารย์หลายท่าน แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีใครเดินต่อให้โครงการเป็นรูปเป็นร่างและได้รับอนุมัติสักที ส่วนใหญ่คุยๆ แล้วก็หยุดไปเฉยๆ ฮือ ผมเลยอาสารับหน้าที่สานต่อให้ครับ ซึ่งก็คิดถึงเพื่อนอาจารย์ที่สาขาละครับที่น่าจะมาช่วยทำงานวิจัยเพื่อสานต่อความสำเร็จนี้ พอเอ๋ยปากอย่างนี้ ท่านผอ.เลยให้เอกสารข้อมูลโรงเรียนติดมือกลับบ้านมาด้วยครับ อินชาอัลลอฮ์ครับ โครงการคงเสร็จในไม่ช้านี้
พรุ่งนี้มีประชุมต่อครับ ตั้งใจจะเตรียมงานประชุมพรุ่งนี้ครับ แต่มันไม่ไหวนั่งทำงานต่อครับ (ฮิฮิ แต่แรงเขียนบล็อกยังมีอยู่ครับ)
