เราเดินทางหาและให้ความสุข

 

การเดินทางของฉันและผองเพื่อนสองวันที่ผ่านมานี้ เป็นการเดินทางที่แสนพิเศษ...

 

เราเดินทางตามหาความสุข และให้..เพิ่มเติมความสุขให้กับทุกๆคนที่มีใจตรงกัน ....น้องๆที่เจ็บป่วยทางกายไม่ว่าจะโรคอะไรก็ตาม เราไม่อยากให้เขาป่วยใจไปด้วย เราจึงไปสานต่อให้โครงการสานฝันให้น้องของหอผู้ป่วย สาม ง. ของพี่แดง ที่ได้ดำเนินการอยู่แล้ว 

พอลล่าบอกไม่ได้ อธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงเลือกมาที่นี่..หอสาม ง. รพ.ศรีนครินทร์ จ.ขอนแก่น ส่วนหนึ่งพอลล่าได้สัมผัสความรู้สึกอันดีงามของพี่ๆ ที่หอผู้ป่วยนี้ จากบันทึกของพี่แดง พี่กุ้งและเครือข่ายของรพ.ศรีนครินทร์ ที่เข้มแข็งมีคุณภาพ ถ่ายทอดจากพี่สู่น้อง ไม่ว่าจะเป็น

พี่แก้ว P หัวหน้าทีม ที่ปรึกษาให้น้องๆ เป็นห่วงเป็นใยไถ่ถามเสมอๆ

ตุ๊กตาหมี จากกัลยาณมิตรของเราค่ะ

 

พี่ประกาย 

P
 สุดยอดของการประสานงาน การต้อนรับที่อบอุ่น ขอบคุณพี่มากจริงๆนะคะ

พี่ไก่กัญญา

P
เจ้าของบ้านที่น่ารัก ที่ทุ่มเทสุดๆ ถูพื้นบ้านด้วยตัวเอง เพื่อต้อนรับพอลล่าและเพื่อนๆ จนหกล้มแขนเขียวเป็นจ้ำๆ ยังมีร่องรอยหลักฐานปรากฏอยู่เลยค่ะ ขอบคุณคาราโอเกะ ที่มีเพลงทุกประเภท ขอบคุณบ้านสวยๆ ห้องนอนเย็นฉ่ำ ให้พอลล่าและเพื่อนๆได้นอนค่ะ

ขอบคุณพี่เกศ 

P
 งานเยอะมากมาย ยังมาคอยต้อนรับน้องๆ พาไปชมบ้านหลังงาม น่าอยู่มากๆ ค่ะ คราวหน้า พอลล่าของจอง นะคะ อิอิ

พี่แดงP  เจ้าของโครงการฯ ที่จุดประกายสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นบนเส้นทางอันแสนพิเศษเส้นนี้

พี่กุ้ง สุธีรา P เสียงเพราะมากๆ ความสามารถรอบด้านจริงๆ  คนคุณภาพอีกคนหนึ่งค่ะ

พี่กระติก P หน้าตาดีที่ถ่ายรูปไม่ขึ้น มาช่วยงานแต่เช้าเลยค่ะ ตีกลองเก่งจังค่ะพี่

น้องนา P  และพี่แบ๊งค์ เพื่อนร่วมการเดินทางที่แสนพิเศษในครั้งนี้ค่ะ ไปไหนไปกัน

และที่ลืมเขาไม่ได้ค่ะ สุดหล่อ .. คุณมะเดี่ยว สายลม เขาช่วยพอลล่ามากๆ รวดเร็วทันใจ ไม่มีต่อรอง แต่ขอให้ว่าง มะเดี่ยวจัดให้.. ขอบอกว่าซึ้งน้ำใจมากๆค่ะ เราเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่เหมือนเจอกันมาน๊านนานแล้วค่ะ.. เขาทำให้พอลล่าได้เรียนรู้ว่าความงามจากภายในที่แท้จริงเป็นอย่างไรค่ะ

ในโอกาสนี้ พอลล่าจะเปลี่ยนชื่อให้จากมะเดี่ยว เป็น “มะคู่”ดีไหม จะได้มีคู่ซะที อิอิ เก่งทุกอย่างขอให้ได้จับไมค์ และกีตาร์ จะดูดีขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะคะ เขามีน้ำใจงามมากมาย ไม่มีข้อแม้ ไม่ต้องเรื่องมาก อยากทำก็จะทำประมาณนั้นเลยค่ะ ซึ้งจริงๆค่ะ มากรุงเทพขอเลี้ยงไอติมนะมะเดี่ยว...

นอกจากนี้ คุณพี่ลดา...คนบ้านไกล..พี่ศน. แอ๊ด อาจารย์แผ่นดิน อาจารย์ นพ.จิตเจริญ อ.แอน คนสวยน่ารัก พี่กะปุ๋ม ก็มาร่วมด้วยช่วยกันค่ะ คงอ่านจากบันทึกพี่ๆ ชาวศรีนครินทร์ไปกันบ้างแล้วนะคะ สงสัยตอนนี้ คงสลบกันอยู่รึป่าวคะ อิอิ ...เหนื่อยไหมคนดี มีพอลล่าเป็นแฟน ....อิอิ

 

อยากจะบอกว่า...... รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ของน้องๆ และพ่อ แม่.ญาติพี่น้อง ไม่เฉพาะที่หอผู้ป่วย สามง. แต่ยังมีน้องๆหออื่นที่มาร่วมอีก. หากรู้ว่าแต่ละคนป่วยด้วยโรคอะไรแล้วจะสงสารเขามากๆค่ะ บางคนมองไม่เห็น บางคนเหนื่อย ไม่มีแรง หายใจแรง..บางคนซีด เขียว บางคนผมร่วง บางคนขาหัก เจ็บปวด ฯลฯ .... แต่วันนี้ทุกคนที่สามารถนั่งได้ ก็ยินดีมาร่วมกิจกรรมค่ะ นั่งชมตลกอยู่ เอายามาป้อนกันก็มีค่ะ บางท่านคุณแม่ต้องขอตัวออกไปทานยาแล้วกลับมาใหม่ มาชมกิจกรรมดีๆ และอยู่ร่วมจนเราเลิกรา

น้องจ๋า...เธอกล้าแสดงออกมากค่ะ เป็นคนแรกที่ร้องเพลง

บ่อกล้าบอกครู...ได้รางวัลคนแรกค่ะ น่ารักสดใส

กิจกรรมในวันนี้ เป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงการดูแลด้วยหัวใจ การตอบสนองความต้องการ และการมีส่วนร่วม การทำงานเป็นทีมของสหสาขาวิชาชีพ เรื่องเล่าของกิจกรรมนี้ ใช้แทนการตอบตัวชี้วัดในการทำงานคุณภาพ เพราะสิ่งนี้ มีมากกว่าคุณภาพ แต่มีความรัก ความเอื้ออาทร ระหว่างเพื่อน พี่น้อง ผู้ป่วยและญาติ ซึ่งมองไม่เห็นความแตกแยกระหว่างวิชาชีพเลยค่ะ

 

ขอบคุณภาพสวยๆ จากรุ่นพี่ที่บันทึกก่อนค่ะ

เราจัดงานวันเกิดครบสามขวบให้น้องแอน... น้องแอนอยากได้กางเกงในคิตตี้ คุณพี่อาจารย์ศิลาท่านก็ส่งพัสดุมาให้ พร้อมกับตุ๊กตาและหมวกอีกใบค่ะ

 

และที่น่าประทับใจมากมายคือ น้องโซเฟีย น้องที่เป็นผู้ป่วยยังคาสายให้อาหารทางสายยางที่จมูก อาสามาร้องเพลง Happy Birth day ให้น้อง ช่างเป็นภาพที่งดงามมากๆ จริงๆค่ะ

น้องแอน กับน้องจ๋า

 

คุณแม่น้องแอน รู้สึกดีใจ และปลื้มใจมากกับวันเกิดน้องแอนครั้งนี้ค่ะ

แม่น้องแอน ได้ทำกระเช้าดอกไม้ให้พอลล่าด้วยค่ะ เป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาอยากตอบแทน ความจริงพอลล่าน่าจะนำมาให้พวกพี่ๆ ทุกท่านที่เกี่ยวข้องมากกว่า เพราะทุกอย่างพอลล่าไม่ได้ทำคนเดียวค่ะ ขอบคุณทุกท่านที่สอนให้พอลล่ารู้จักคำว่าทีม การทำงานเป็นทีม ทำงานด้วยหวใจ รู้จัก ความรัก ที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน ความเสียสละ ความสุขส่วนตัว อดทน เดินทางไกลโดยไม่บ่น ได้รู้จักการให้และรับซึ่งมาพร้อมๆ กัน

น้องคนนี้ ได้พี่หมี ของพอลล่าไปครอบครองค่ะ อิอิ..

เราได้รับความอิ่มใจ ปลื้ม... เต็มจนล้นด้วยความยินดี ซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก จะเล่าอย่างไรดีค่ะ ว่ารู้สึกดีกับช่วงไหน อย่างไร เพราะ ทุกช่วง ช่างแสนพิเศษ สำหรับพอลล่า ทุกคนคือคนพิเศษสุดสำหรับพอลล่า หลายท่าน เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรกแต่ก็ทำงานพูดคุยกันได้ด้วยดี กอดกันได้โดยไม่เคอะเขิน กอดแล้ว กอดอีก กอดกันถ่ายรูปกัน จนอาจารย์พนัสบอกว่า สงสัยเขาคิดว่า พอลล่าเป็นดารา ซะงั้น มามะ มาขอลายเซ็น..อ้าว...หลุดซีนซึ้งซะงั้น อิอิ

Dsc08405

 

สำหรับการเดินทางที่แสนพิเศษครั้งนี้ พอลล่าจะขอจดจำไว้นานเท่านาน ...ขอบคุณน้ำใจ ไมตรี รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของทุกคน ที่ต่อเติมเสริมสร้างพลังใจให้พอลล่าขึ้นมาอย่างมากมาย ขอบคูรสิ่งของทุกชิ้นจากกัลยาณมิตรจากทุกๆที่ ไม่ว่าจะเป็นโกทูโนว์ มมส. ฯลฯ ซึ่งเป็นตัวแทนความรักความปรารถนาดี และกำลังใจให้น้องๆ ทุกคนค่ะ ขอให้น้องมีร่างกายและจิตใจที่เข้มแข็ง มีพลังต่อสู้กับโรคได้อย่างไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย... พี่พอลล่าและพี่ๆ จะเป็นกำลังใจให้น้องๆตลอดไปค่ะ

อ่านเพิ่มเติมได้จากพี่ๆ บล็อกเกอร์ที่นี่ค่ะ

http://gotoknow.org/blog/uackku/260123   

http://gotoknow.org/blog/cancernurse/260153   

http://gotoknow.org/blog/kai-home-school/260207  

http://gotoknow.org/blog/pandin อ.แผ่นดิน

http://gotoknow.org/blog/pandin/260182   

http://gotoknow.org/blog/deang2009/260200   

http://gotoknow.org/blog/245/260284

http://gotoknow.org/blog/mylifekes/260320 

 

ขออภัย พี่ๆ หากมีตกหล่นสมาชิกท่านใดไป นะคะ

 

การเดินทางที่แสนพิเศษ เอนโดรฟิน

ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าที่เป็นอยู่ ที่เรานั้นได้หัวใจเพียงครึ่งดวง
แล้วก็ต้องเสาะหา ครึ่งที่หายไป
โดยไม่รู้เมื่อไหร่ จะเจอ จะพบกัน
ที่เป็นเช่นนี้ ใครกำหนดไว้

ฉันเองก็ไม่รู้ ว่าเป็นคำสาป
ให้เรานั้นต้องค้นหากันจนเหนื่อย
หรือเป็นพรจากฟ้า เพื่อให้รู้สึก สิ่งที่แสนพิเศษตอนที่ได้เจอ

* เดินทางค้นหาตัวตน ใครหนึ่งคนที่ก็รอฉันอยู่
จากในผู้คนร้อยพันที่ออกเดินทางเหมือนฉัน
บนทางที่แสนยาวไกล ค้นให้เจออีกครึ่งในใจ
ฉันไม่รู้ มันอยู่อีกไกลเท่าไหร่ ....

เห็นบางคนเสาะหา แล้วก็ได้เจอ
เหนื่อยแค่ไหนก็คุ้มค่าความรู้สึก
แม้เป็นพรจากฟ้า หรือเป็นคำสาป

ก็เป็นเรื่องพิเศษที่เกิดขึ้นมา

การเดินทางที่แสนพิเศษนี้ แค่เพียงเริ่มต้น เรามาช่วยกันสานต่อ สร้างทางเดินนี้ให้พิเศษมากขึ้นด้วยน้ำใจอันดีงาม ของพวกเราทุกคนค่ะ เพวกขา....รอเราอยู่ที่ปลายทางความฝันค่ะ