ฤดูกาลเปิดเทอม(ใหญ่และใหม่)ของเยาวชนของชาติได้เริ่มต้นแล้ว ชีวิตผลผ่านพ้นเทศกาลนี้มาหลายปีมากแล้ว แต่ก็ยังมีส่วนพัวพันกับเทศกาลนี้อยู่บ่อย ๆ เนื่องจากยังมีภาระหลาน ๆ อีก 2 คน เป็นการแบ่งปันความทุกข์มากจากแม่มัน (พี่สาว) มาไว้ที่ผมบางส่วน
มุมมองผมในฐานะคนที่มีเงินน้อย และขัดสนพอสมควร ช่วงการเปิดเทอม เป็นช่วงที่ผู้ปกครองลำบากใจและกายมากที่สุด รำพังทำงานมาเพื่อใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็สาหัสแล้ว นี่ต้องมาคิดต่ออีก เปิดเทอม ลูก ๆ ก็งอแงจะเอารองเท้าใหม่ รองเท้านักเรียน รองเท้าพละ รองเท้าลูกเสือ-เนตรนารี ชุดนักเรียนเก่าและเล็กกว่าตัวแล้ว ต้องซื้อชุดใหม่นะ มีชุดลูกเสือ-ยุวกาชาด-เนตรนารี มีค่าบำรุงห้องสมุด ค่าบำรุงห้องคอมฯ ...
แม้ว่ารัฐจะมีนโยบายให้เด็กเรียนฟรีก็เถอะ คงเป็นการแก้ไขปัญหาได้ในภาพรวมหรือบางส่วนซะมากกว่า และปัญหาแฝงเร้นยังมีอีกมากมายนะ พ่อ-แม่ ผู้ปกครองหลาย ๆ คนมีวิธีบริหารจัดการงบประมาณช่วงนี้หลากหลายแบบ ไม่ว่าจะกู้เงินในระบบ หรือนอกระบบที่คุยง่าย ได้เร็ว แต่ดอกเบี้ยแพงลิบ (ร้อยละ 20 ต่อเดือน) หรือต้องหามาจ่ายรายวันก็ต้องยอม อาจเป็นเพราะหลาย ๆ คนเป็นคนจน ๆ ไม่มีเครดิต ไม่รู้จะเข้าหาสถาบันการเงินได้อย่างไร ถึงเข้าไปก็ไม่ได้ เลยต้องยอมรับชะตากรรมแบบนี้ ที่ดีขึ้นหน่อยก็มีของหรือทรัพย์สินอะไรบ้างในบ้าน เช่น สร้อยคอทองคำ ทีวี มอเตอร์ไซต์ หรืออื่น ๆ ที่สามารถนำเข้าโรงรับจำนำได้ ก็เดินเข้าออกโรงรับจำนำกันเป็ขอนเรื่องปกติ
ขอคุยในฐานะผู้มีประสบการณ์... โรงรับจำนำสังกัดกรุงเทพมหานคร เขามีนโยบายช่วยเหลือผู้ปกครองในช่วงเปิดเทอม โดยการให้ผู้ปกครองนำหลักฐานการลงทะเบียนหรือหลักฐานของลูกหลานที่เข้าโรงเรียน ไปยื่นพร้อมกันตอนนำของไปจำนำ แล้วเขาจะลดอัตราดอกเบี้ยให้ ผมจำไม่ได้แล้วว่าจะลดให้เหลือเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ลดดอกเบี้ยเลยใช่ไหม และลดให้หลายเดือนด้วย ผู้ปกครองท่านใดอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครแล้วคิดจะใช้บริการ หรือมีคนที่เดือดร้อน ก็แนะนำต่อ ๆ กันนะครับ
คุยต่อเรื่องเปิดเทอมกระเป๋าฉีก ความเห็นของผม ผมอยากให้มีการจัดเป็นตลาดนัดแลกเปลี่ยนอุปกรณ์และการแก้ปัญหาขึ้นจังเลยครับ ช่วงเปิดเทอมอยากให้มีโรงเรียนจัดเปิดให้ผู้ปกครองมาเจอกัน แล้วเอาของที่ลูกตัวเองใช้ไม่ได้แล้วมาแลกเปลี่ยนกันแทนการซื้อ ขอเป็นคนที่ขัดสนจริง ๆ ก็สามารถมาเดินดูเพื่อขอรับการช่วยเหลือได้ และอยากให้มีการจัดผ้าป่าช่วยเลหือเด็กที่ด้อยโอกาสจังเลย ลองคิดดูนะครับว่า ทีเราทุ่มเทหาเงินไปสร้างวัตถุต่าง ๆ ในวัด ในโบสถ์ เราก็ทำกันได้ ผ้าป่า/กฐินกองละเป็นหมื่นเป็นล้านก็มี ผมอยากให้ลองนำความคิดแบบนั้นมาช่วยเด็ก ๆ เยาวชนที่เขาขัดสนกันบ้างจัง ผมเคยเป็นเด็กในกลุ่มนั้นรู้ดีว่ามันเป็นช่วงเวลาที่น่าเศร้าใจแค่ไหน
สุดท้ายแล้วผมก็คงทำได้แค่เป็นกำลังใจให้กับผู้ปกครองหลาย ๆ คน หากมีโอกาสจะช่วยหรือแนะนำอะไรได้ก็ยินดี และถ้าใครอยากรู้เกี่ยวกับโรงรับจำนำของกรุงเทพมหานคร ก็คุยได้ หรือเมล์มาถามได้นะครับ ผมยินดีหาข้อมูลเพิ่มให้ได้ครับ
เข้ามาเยี่ยม ให้กำลังใจ และข้อเขียนที่ได้สาระ จะติดตามอ่านตอนต่อไปครับ
สวัสดีค่ะ