จ่อมจมกับอดีต ดั่งมีดกรีดชอกช้ำใจ



จ่อมจมกับอดีต
ดั่งมีดกรีดชอกช้ำใจ
เจ็บจิตคิดไฉน
เพราะเหตุใดใจเจ้าเอย

อยากลืมไยกลับจำ
ซึ้งดื่มด่ำทุกคำเปรย
"
สัญญา"ที่คุ้นเคย
"
สังขาร"เอ๋ยคอยก่อกวน

ผ่านวันผ่านเดือนปี
คิดอีกทีย้อนทบทวน
อดีตมิอาจหวน
จงใคร่ครวญชวนพิจารณ์

รักโลภทั้งโกรธหลง
เฝ้าพะวงอดีตกาล
ประโยชน์ไม่พบพาน
ควรคิดอ่านเส้นทางบุญ

เหนื่อยล้ากี่ชาติภพ
เกินเลี่ยงหลบวัฏฏะหมุน
เขลาขลาดจึงขาดทุน
ชีวิตวุ่นแพ้ภัยตน

ตื่นเถิดจากฝันร้าย
ที่ทำลายทางมรรคผล
ก้าวย่างอย่างอดทน
เพื่อหลุดพ้นบ่วงโลกีย์