การแบ่งเขตการปกครองตามหลักสากล เพื่อความเป็น "รัฐ" แบ่งแยกคนสองฝั่งแม่น้ำโขง ที่อยู่ร่วมกัน ผูกพันกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ให้กลายเป็นคนละ "เชื้อชาติ และ สัญชาติ" ทั้งที่คนทั้งสองหมู่บ้านเป็นพี่น้องกันมาช้านาน...

      ขึ้นหัวข้อมาแบบว่า...ไม่รู้จะเกี่ยวกับเรื่องที่เขียนหรือเปล่า แต่ว่าก็น่าจะเกี่ยวข้องกันบ้าง ...เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวันที่ 1-2 พ.ค. 2552 เพื่อนของผู้เขียนที่เรียนป.ตรี ด้วยกันมาจากที่สถาบันราชภัฏอุบลราชธานี (ในขณะนั้น) แจ้งความประสงค์กับผู้เขียนมาอยากมาเที่ยวและมาเยี่ยมบ้านปากชม  ซึ่งเป็นบ้านของผู้เขียน (ดังที่เล่ามาแล้วในบันทึกแรกๆ )

      เพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนสนิท เป็นคนสุรินทร์ มีความสามารถพูดเขมร (ในสำเนียงภาษาถิ่นในเมืองไทย) ได้ เพราะเกิดในหมู่บ้านชุมชนท้องถิ่นที่พูดสื่อสารกันด้วยภาษาเขมร (ในเมืองไทย) ที่ผู้เขียนต้องวงเล็บไว้บ่อยๆ เพื่อให้เข้าใจว่า "ภาษาถิ่น" เป็นภาษาเฉพาะจริงๆ และเพื่อนก็เล่าว่า ภาษาเขมรในไทย สื่อสารกับภาษาเขมรในกัมพูชา ไม่รู้เรื่อง   ...ก็น่าคิดว่า... จริงๆ แล้ว น่าจะเป็นกลุ่มชน คนละกลุ่มกัน (นี่เป็นความคิดของผู้เขียน) ...

      เล่ามาซะยาว...จริงๆ ผู้เขียนเจตนาเล่าถึง ความสัมพันธ์ของพี่น้องสองฝั่งแม่น้ำโขงตะหาก...เฮ้ย!  งัยเล่าไปไกลถึงชายแดนไทย-กัมพูชาก็ไม่รู้...(ฮา)

     การมาเยี่ยมของเพื่อนครั้งนี้ เป็นช่วงจังหวะที่มีงานแต่งงานของญาติๆ อีกฝั่งของแม่น้ำโขง...ซึ่งงานแต่งงานถือเป็นงานรวมญาติ มีงานเลี้ยงสังสรรค์ และแสดงความยินดีในการสร้างครอบครัวใหม่... การไปร่วมงานต้องนั่งเรือข้ามฟาก ด้วยเรืองหางยาว

     หมู่บ้านที่เราไปร่วมงาน เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับหมู่บ้านของผู้เขียน การเดินทางต้องใช้เรือยนต์หางยาวเป็นยานพาหนะในการเดินทาง...ซึ่งช่วงนี้ยังเป็นช่วงฤดูน้ำลด การเดินทางทางน้ำก็น่าตื่นเต้นไม่น้อย กับทางน้ำวนและกระแสน้ำแรง...ไม่เบาอ่ะ...

    พอถึงหมู่บ้านก็เดินวนๆ ดูรอบๆ หมู่บ้าน แล้วก็เข้าไปดูในงาน (งานนี้ไม่ได้รับเชิญคะ...ขอเข้าไปดูๆ แล้วก็กลับ...) งานนี้ชิวๆ

     ขอบอกว่าชอบงานแต่งงาน...ที่เข้าไปเจอ ในเรื่องราวของการแต่งกายของแขกที่มาร่วมงาน...ชอบการแต่งกายของแขกในการนุ่งผ้าซิ่นมีตีน...(สังเกตจากภาพ) ตั้งแต่เด็กๆ จนถึงคนมีอายุ เห็นแล้วให้ความรู้สึกถึงวิถีชีวิตที่ยังคงงดงามและวัฒนธรรมที่ยังคงอยู่และเป็นเอกลักษณ์   และมิตรภาพ จากแม่หญิง...ที่ให้การต้อนรับและเชิญเข้าในงาน...ด้วยรอยยิ้มและไมตรี 

     หลังจากกลับจากการงานแต่งงาน...ก็พาเพื่อนข้ามแม่น้ำโขงกลับบ้าน  แล้วก็เดินทางไปแวะชมและซื้อลิ้นจี่จากสวน แบบสดๆ งานนี้...ได้รับทั้งความรู้และอิ่มอร่อยในการชมสวนลิ้นจี่ (ของผู้ปกครองนักเรียน) และได้ราคาถูกแบบเป็นกันเองมากๆ เลยเก็บภาพบรรยากาศในสวนมาฝาก...

      เล่าไปเล่ามา... จากการข้ามฟากแม่น้ำโขงไปดูงานแต่งงานของอีกฝั่งแม่น้ำและข้ามกลับมา จนถึงการไปชม... ชิม... และซื้อลิ้นจี่ในสวน...(ขำ) เป็นบรรยากาศและเรื่องราวเล็กๆ ที่ผู้เขียนคิดว่ามีความงดงามซ่อนอยู่ในแง่มุมของความรู้สึก...ที่น่าจดจำ