มา...แล้วก็....ไป

แวะเวียนมาทักทาย เพื่อดู "ใบไม้ร่วง" ครับ

มา...แล้วก็...ไป

สักวันนึงคงถึงตาเราบ้างล่ะ

ใจมันบอกว่า ไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย

ยังไม่อยากร่วง ไม่อยากไป ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ยังห่วงหา อาวรณ์

ดูใบไม้ใบอื่นร่วง มันก็ไม่ทุกข์ครับ

แต่พอถึงคราวตัวเองล่ะ คงทุกข์มากมายแน่

ก็ใบไม้ใบอื่น มันไม่ใช่ "ของเรา" นี่

หากเป็น "ใบไม้ของเรา" เมื่อไหร่...จ๊าก ๆ ๆ แน่ ๆ

นี่คงเป็นอาการแสดงอย่างนึง ของสิ่งที่พระอาจารย์ชอบพูดว่า "มีเรา มีเขา มีของเรา มีไม่ใช่ของเรา"

เริ่มเห็นนิดๆ ครับ

แต่ก็ยังทำอะไรกับมันไม่ได้

ยังรู้สึกว่ามีเรา

ยังรู้สึกว่ามีคนในดาวดวงเดียวกัน

เฮ้อ....ดูไป ๆ ๆ

nui

ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวอดีตเจ้านายของคุณนะคะ
การสูญเสียคนที่รัก โดยเฉพาะคู่ชีวิต เป็นวิกฤติใหญ่ที่สุดค่ะ พี่เห็นมามากแล้ว คนที่อยู่ข้างหลังจะเศร้า เหงา อย่างสุดแสน ถ้าเราเป็นเพื่อนคงต้องช่วยประคับประคองค่ะ
เวลาได้ยินข่าวแบบนี้อดเศร้าไปด้วยไม่ได้

ในสิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็ยังมีสิ่งที่งดงามซ่อนอยู่เสมอ

ตอนที่ดิชั้นสูญเสียคุณพ่อไป ดิชั้นคิดว่าคงเป็นฉากชีวิตที่เลวร้ายที่สุดแล้ว

แต่ในฉากนั้นดิชั้นก็ได้พบกับภาพความเป็นห่วงเป็นใย มิตรภาพที่งดงามจากเพิ่อน ๆ ของดิชั้นที่มาคอยปลอบประโลมด้วยความจริงใจ และมาช่วยในงานของคุณพ่อ

นอกจากนั้นเกิดความรู้สึกภูมิใจในความดีของพ่อที่มีคนมางานท่านมากมาย

ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เป็นคนร่ำรวยหรือมีอิทธิพลใด ๆ

หวังว่าการจากไปของเจ้านายเก่าของคุณจะเป็นการเตือนให้คุณระลึกรู้ถึงค่าของการมีชีวิตอยู่และใช้ชีวิตทุกวินาทีทีให้คุ้มค่านะคะ

ขอขอบคุณที่คุณมาให้กำลังใจใน blog ของดิชั้นนะคะ