สวัสดีครับ

การเดินทางของชีวิตทีผ่านมา 10 วันเป็นการเดินทางจริงๆ ทั้งการเดินทางภายใน และการเดินทางของกาย...

ขับรถพาครอบครัวจากปายไปประชุมที่พัทยา  แล้วกลับสุรินทร์  แล้วมาแม่ฮ่องสอน

เป็นการเดินทางที่ยาวนาน เพราะว่าคืนแรกแวะนอนที่ตาก  ตอนกลับนอนที่พิดโลก

 

การเดินทางครั้งนี้ก็เกิดการเห็น....

ทั้งการเห็นภายนอกและเห็นภายใน...

เมื่อเราเดินทางนั้นเกิดผัสสะมากมาย  ที่ไม่เหมือนเดิมที่เราอยู่  ทำให้เห็นสิ่งที่อยู่ในใจผุดขึ้นมาใหม่ๆ

หรืออาจจะเป็นของเดิมที่ซ่อนอยู่....ทำให้เราได้เห็นชัดขึ้น...

 

แต่เป็นการเห็นภายใต้สภาวะใหม่ของจิตที่เริ่มเรียนรู้ที่จะจัดการ ทันต่อสิ่งที่เกิดขึ้น...

เป็นประโยชน์ของการเดินทาง..อีกแบบหนึ่ง  กับการฝึกฝนตนเอง...

 

สิ่งที่เห็นชัดๆคือ การเกิดขึ้นของจิต  ทั้งกุศลและอกุศล  สลับกันไป...

แต่การปฏิบัติของเราต่อสิ่งที่เกิดขึ้นคือ  เรามีหน้าที่เพียงรู้....แล้ววาง...

บางเรื่องเราก็วางได้เร็ว  บางเรื่องเราก็วางได้ช้า...ตามสภาวะ ตามความสามารถขณะนั้นๆ

....

 

แต่ก็ได้บทสรุปว่า  การเห็นตัวเองที่แท้จริง  การเรียนรู้ภายในเราเอง  การเข้าใจสภาวะ  ธรรมชาติของเรานั้น

  ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย...

  แต่ประโยชน์ของการเห็นตนเองนั้นมีมากมายอย่างยิ่ง

  เพราะสิ่งที่เห็นอาจจะมีทั้งดีและไม่ดี  ยอมรับเข้าใจ  เพื่อที่จะได้ปรับปรุงต่อไป....

 

  ...พระอาจารย์รูปหนึ่งท่านให้ข้อคิด  ขณะที่ได้สนทนาธรรมกับท่านในการเดินทางครั้งนี้นั้น...

  ...ท่านแนะว่า...โยม อาตมาว่ามันขึ้นกับปัญญาบารมีของแต่ละคนเหมือนกันนะ  ถ้าสติปัญญามีมาก  สะสมมากก็คงจะเข้าใจเร็ว ถึงเร็ว  ของอย่างนี้ต้องอาศัยปัญญา....

 

   ...เป็นการสนทนาธรรมที่วัดบูรพาราม  สุรินทร์...  ขณะที่ผมพาคุณพ่อ-คุณแม่และครอบครัวไปกราบพระธาตุของหลวงปู่   และโชคดีมากครับ ที่มีการอัญเชิญพระบรมสารีริกขธาตุมาบูชาที่วัดนี้พอดี...

   ...ก่อนนั้น3 วันก็โชคดีมากครับที่ได้ไปฟังธรรมครั้งแรกกับหลวงพ่อ  ที่สวนสันติธรรม

   ... คนแน่นมาก...ผมต้องนั่งติดประตูศาลา...

   ...มองเห็นท่านไกลๆ  แต่ก็ตั้งใจฟัง ศึกษาคำสอน  และได้เรียนรู้จากการบ้านและคำสอนของท่านมากมายครับ

  ...เห็นคนที่ส่งการบ้านก็มีหลายระดับ  ท่านก็เมตตาทุกๆคน...

  ...วานนนี้กลับมาก็เปิดประทีบส่องธรรมเพื่อทบทวนและเรียนรู้  ฟังใหม่ทุกครั้งเป็นรอบที่...ก็เหมือนได้เรียนใหม่ทุกๆวัน....

  ....คำสอนท่านฟังซ้ำๆได้ไม่เบื่อเลย  เพราะเราจะได้สิ่งที่ใหม่ๆกับจิตเสมอ....

  ... คิดอีกแบบ  จิตเราฟังแต่เรื่องที่ไร้สาระทั้งชาติ  มาฟังเรื่องราวที่ดีๆ ...

 

 

   ... แม้การเดินทางอาจจะไม่ราบเรียบ  สวยงาม

   ...แต่ก็เป็นการเดินทาง... และยิ่งแน่วแน่ในเส้นทางสายธรรม

   ...และน่าจะเป็นทางเดียว  ทางเอกของผู้คน...ที่มองเห็นวาระนี้ของตนครับ