วันนี้วันจันทร์ ที่ 4 พฤษภาคม 2552 ณ วันนี้ นับได้ 12,534 วัน ที่ลืมตาดูโลก ได้มีชีวิตที่ไปตามกระแสคลื่นสังคม ทั้งร้อนและเย็น จนถึงบางขณะก็ยังเหน็บหนาว อยู่บนเปลือกโลกที่เว้านูนตามธรรมชาติหรือพระเจ้าสร้าง ........วันนี้เป็นวันทีชีวิตการทำงานไม่มีความสุขเลย.....กลับมานั้งที่โต๊ะทำงานตัวเดิม....แต่ทำไมรู้สึกถึงความน่าเบื่อ...มากมายเช่นนี้....ไม่สงบ....ใจไม่นิ่ง...ทำงานไม่มีสมาธิ....
พักเหนื่อยหลับตา.....และถามตัวเองว่า.....อีกไกลแค่ไหนที่ชีวิตเราจะไปถึงขอบฟ้าแห่งความเข้าใจในโลกใบนี้ ..... ฤาฟ้าจักไกล....จริง ๆ ...ถึงทำให้ตัวเราเองซึ่งพากเพียรที่จะเรียนรู้และทำความเข้าใจกับมันไปถึงได้ยากเย็นนัก....
เมื่อบ่นกับตัวเองจนพอใจแล้ว...ได้หาวิธีการดับทุกข์...ด้วยการเขียนแทน....
..................แล้วก็มานึกถึง......นามแฝง.....ที่ตนเองพึงใจใช้เรียกแทนตนเองเสมอ....ฤาฟ้าจักไกล...
จำได้คำนี้ ก่อเกิดขึ้นในจิตใจเมื่อครั้งที่ยังสวมวิญญาณนกน้อยในไร่ส้ม ทำหน้าที่ ผู้สื่อข่าว ตามวิชาความรู้ที่ได้พากเพียรเรียนมา.......คำนี้มักจะเกิดขึ้นในจิตใจทุกครั้งเมื่อตัวเองเกิดความรู้สึกหนัก เหนื่อย และหมดไฟในดวงตา(ซึ่งความจริงมีอยู่เพียงน้อยนิด) กับความรู้สึกที่บอกตนเองว่า เราจะบินไปไหวไหม เราจะกระพือปีกเพื่อแวกว่ายท้องฟ้าอากาศไปถึงอีกฝั่งไหม ......ทำไมปีกฉันหนักจัง......อยากที่จะหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างไว้....อยากที่จะนอนหลับตาอยู่นิ่ง ๆ ....ไม่อยากลืมตามาพบกับสรรพสิ่งบนเปลือกโลกที่วุ่นวายนี้....ได้แต่ถามตนเอง....อยู่ร่ำไป....
นั่งทบทวนตัวเองเสมอ....และได้สร้างกำลังให้ตนเองใหม่ว่า....วันศุกร์ ที่ 8 พฤษภาคม 2552 ซึ่งเป็นวันวิสาขบูชา จะไปวัดทำบุญและสวดมนต์ ถือศิล....ก็คงจะดี
น้องเราเป็นอะไรไปเนี่ย.....อย่าเครียดหลาย....ผ่อนคลาย ๆ ๆ ๆ
ขอบคุณกำลังใจจากคุณ สุนันทา และท่านพี่รัฐเขตที่รัก
ก็คงต้องสู้ต่อไปค่ะ....ไอ้มดแดง