โลกนี้คือละครสอนให้รู้ ต่างต่อสู้ดิ้นรนทุกคนเห็น
ชีวิตคนถูกหัดจัดให้เป็น กระโดดเต้นกันหมดตามบทเพลง
เอาหัวโขนสวมใส่ปิดใบหน้า แล้วออกท่าออกทางดูช่างเก่ง
เหมือนทุกคนชำนาญการละเม็ง ปี่พาทย์เร่งเท่าไรเต้นได้ทัน
เป็นพระเอกพระรองอย่างคล่องแคล่ว เป็นนางแก้วนางฟ้าดูน่าขัน
เป็นผู้เหลิงอำนาจวางมาดกัน หลงขีดขั้นกันจริงทั้งหญิงชาย
แสดงบทผู้ดีหรือมีเกียรติ ก็เคร่งเครียดแบ่งชั้นจนมั่นหมาย
มาหลงตัวมัวปลื้มจนลืมตาย จึงต้องว่ายวนกรรมรำละคร
หากหัดเอาหัวโขนออกโยนบ้าง เปิดหน้าต่างธรรมะคำพระสอน
ทุกสิ่งอย่างเปลี่ยนแปรไม่แน่นอน จิตเคยร้อนข้างในคงได้เย็น
หัวโขนที่สวมใส่ให้บทบาท ใครประมาทเมามัวหลงตัวเด่น
ถึงคราวถอดหัวโขนที่ตนเป็น ระวังเหม็นยิ่งกว่าใบหน้าเดิม...ฯ
พระครูวรธรรโมภาส. ทางเดิน. 31 (133) ,หน้า 83.
