ฝ่ายเณรน้อยเจ้าปัญหาผู้กล้าหาญ
โต้อาจารย์ด้วยคำคมคารมหมาย
“ศีลวินัยนั้นหรือคืองมงาย
ทุกข์จะหายเมื่อปล่อยวางทุกอย่างไป
ศีล-ปาติโมกข์ที่ถือคือยึดมั่น
เมื่อรู้ทันทวิธรรมจะสดใส
ศีล-ปาติโมกข์มิจำเป็นแต่อย่างใด
ถ้าจิตไม่ถือดีชั่วเป็นตัวตน”
เจ้าอาวาสจึงแย้งแสดงเหตุ
ที่อาเพศเพราะเณรเห็นสับสน
เอาวิมุตติค้านสมมุติ...อลวน
สัปดนวิปลาสขาดหลักใจ
อันว่าศีลบริสุทธ์ดุจเปลือกนอก
กันกิเลสล่อหลอกจนเฉไฉ
ปุถุชนมุ่งจะเอาแต่แก่นใน
ทิ้งศีลไปจึงเมามัวกลั้วอบาย
ศีล-วินัยมีประโยชน์ขั้นสมมุติ
คอยรั้งฉุดเตือนให้ไม่เสียหาย
มุ่งวิมุตติแต่ทิ้งศีลจะวอดวาย
เปรียบทำลายโอวาทศาสดา
เมื่อจบธรรมเทศนาพระเถระ
ทั้งเณรพระที่เสื่อมสิ้นศีลสิกขา
สำนึกได้จึงกราบขอขมา
อุปัชฌาย์ผู้สอนสั่งเมื่อยังเยาว์
ต่างกลับใจรักษาปาติโมกข์
จึงพาพ้นวนโลกกันโฉดเขลา
จิตผุดผ่องไม่สลัวและมัวเมา
ทุกค่ำเช้ากลับร่มเย็นเช่นที่เคย

....................