บ้านคือวิมานของเรา

ส่งการบ้าน ครูกานท์ » กลอนมืด...โรงเรียนกวี "อยู่ แสง แดง ไร"



มีบ้านหลวง เอาไว้ ไสหัวอยู่
ไม่อู้ฟู่ หรูหรา อ่าเอี่ยมแสง
จึงโขลกพริก เทแม่น้ำ จนคล่ำแดง
ปลูกบ้านแบ่ง คนใช้อยู่ ดูกระไร

(กวิน)


คำไข

  • (หลายคนไม่มีบ้านจะอยู่ต้องนอนกลางถนน) แต่บางคนมีบ้าน (ใหญ่) หลวง ให้อยู่แต่ก็ไม่อยากอยู่
  • เพราะบ้านที่ซุกหัวนอนนี้ยังไม่แสดง ความอู้ฟู่ ความหรูหรา ที่จะไปแข่งรัศมีผู้ดีกะใครได้?
  • จึงปลูกบ้านขึ้นมาอีกหลังหนึ่ง สำนวนโบราณเรียกว่า ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ
  • แต่ทว่า บ้านที่ปลูกใหม่นี้ ก็ต้อง จ้างคนรับใช้เอาไว้คอยดูแล (คนอยู่ไม่ได้ปลูก คนปลูกไม่ค่อยได้อยู่ เพราะอยู่ที่ทำงานซะเป็นส่วนใหญ่) นี้จึงเป็นเรื่องน่าตลกในสังคม เมื่อเปรียบเทียบกับคนที่ไม่มีบ้านจะอยู่ กับคนที่มีบ้านหลายหลังให้อยู่ แต่ทว่า ก็ดูไม่ค่อยมีความสุขเหมือนๆ กัน

คนสมัยนี้ ก็ไม่ต่างไปจาก เวมานิกเปรต (วิมาน/เวมาน+เอก/อิก+เปรต=เปรตอยู่วิมาน) คือมีบ้านหลังโตๆ สวยๆ งามๆ มีบริวารแวดล้อม มีเสื้อผ้าอาภรณ์เพริศพริ้ง มีอาหารการกินบริบูรณ์แต่กินไม่ได้(อร่อย)รู้รส เพราะจิตใจมีแต่ความทุกข์ความทะยานอยาก และมักที่จะทำร้ายตัวเอง ให้ได้รับความเจ็บปวด เพราะความหิวกระหายในตัณหา ต่างๆ เป็นอาทิ  อ่านเพิ่มใน  ลูกคือโซ่ทอง คล้องใคร???