ตามหา.......แก่น......ของชีวิต (?????????????)

คุณค่าที่แท้จริงของคนเกิดมาเป็นมนุษย์อยู่ตรงไหน   ?  .........ใครรู้บ้าง

ผมได้อ่านบทความของธัมมทินน์  ที่ได้มอบไว้เป็นข้อคิดชีวิตสำหรับมนุษย์ทุกคนที่ชอบคิดชอบฝัน หรือ มนุษย์ที่กำลังล่องลอยหลงระเริง ลุ่มหลงตัวเองอย่างเมามัน.... ในบทความเรื่อง...."4 อย่า...เพื่อชีวิตมีสุข"  ลองอ่านและไตร่ตรองดูนะครับ

1. อย่าเป็นนักจับผิด

คนที่คอยจับผิดคนอื่น แสดงว่า หลงตัวเองว่าเป็นคนดีกว่าคนอื่น ไม่เห็นข้อบกพร่องของตนเอง "กิเลสฟูท่วมหัว ยังไม่รู้จักตัวอีก" คนที่ชอบจับผิด จิตใจจะหม่นหมอง ไม่มีโอกาส "จิตประภัสสร" ฉะนั้น จงมองคน มองโลกในแง่ดี "แม้ในสิ่งที่เป็นทุกข์ ถ้ามองเป็น ก็เป็นสุข"

2. อย่ามัวแต่คิดริษยา

"แข่งกันดี ไม่ดีสักคน ผลัดกันดี ได้ดีทุกคน" คนเราต้องมีพรหมวิหาร 4 คือ เมตตา กรุณา มุฑิตา อุเบกขา คนที่เราริษยาเป็นการส่วนตัวมีชื่อว่า "เจ้ากรรมนายเวร" ถ้าเขาสุข เราจะทุกข์ ฉะนั้นเราต้องถอดถอนความริษยาออกจากใจเรา เพราะไฟริษยาเป็น "ไฟสุมขอน" (ไฟเย็น) เราริษยาเราก็มีทุกข์ 1 ก้อน เราสามารถถอดถอนความริษยาออกจากใจเราโดยใช้วิธี "แผ่เมตตา"

3. อย่าเสียเวลากับความหลัง

90 % ของคนที่ทุกข์ เกิดจากการย้ำคิดย้ำทำ "ปล่อยไม่ลง ปลงไม่เป็น" มนุษย์ที่สลัดความหลังไม่ออก เหมือนมนุษย์ที่เดินขึ้นเขาพร้อมแบกเครื่องเคราต่างๆไว้ที่หลังขึ้นเขาไปด้วย ความทุกข์ที่เกิดขึ้นแล้ว จงปล่อยมันซะ "อย่าปล่อยให้คมมีดแห่งอดีต มากรีดปัจจุบัน" อยู่กับปัจจุบันให้เป็น ให้กายอยู่กับจิต จิตอยู่กับกาย คือมี "สติ" กำกับตลอดเวลา

4. อย่าพังเพราะไม่รู้จักพอ

ตัณหาที่มีปัญหาคือ ความโลภ ความอยากที่เกินพอดี เหมือนทะเลที่ไม่เคยอิ่มด้วยน้ำ ไฟไม่เคยอิ่มด้วยเชื้อ ธรรมชาติของตัณหาคือ "ยิ่งเติม ยิ่งไม่เต็ม"

ทุกอย่างต้องดูคุณค่าที่แท้ ไม่ใช่คุณค่าเทียม เช่น คุณค่าของนาฬิกาคืออะไร คือไว้ดูเวลา ไม่ใช่มีไว้เพื่อใส่โก้หรู คุณค่าที่แท้ของโทรศัพท์มือถือ คืออะไร คือไว้สื่อสาร องค์ประกอบอื่นที่เสริมมาไม่ใช่คุณค่าที่แท้ของโทรศัพท์

เราต้องถามตัวเองว่า "เกิดมาทำไม" คุณค่าที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์อยู่ตรงไหน ตามหา "แก่น"ของชีวิตให้เจอ   แล้ว......ชีวิตจะเป็นสุข

อาจารย์เก