จริงเลยล่ะ เที่ยวไปวิพากษ์วิจารณ์เรื่องคนอื่น ตัดสิน คิด และทุกข์ร้อนแทนคนอื่น... แต่...ไม่ค่อยได้หันมาพิจารณาตัวเองเอาเสียเลย..

 

   

 

 

ณ ขณะนี้ ลองหยุดอ่านเพื่อคนอื่น

หยุดตรวจสอบวิจารณ์คนอื่น ชีวิตคนอื่นจะเป็นอย่างไร

ผิดชอบชั่วดี ลองวางไว้ก่อน แล้วหันมาดู ผลลัพธ์ในชีวิตเรา

สิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราทำ เราเข้าถึงศักยภาพสูงสุดของชีวิตตัวเอง

มีชีวิตอยู่ด้วยความรัก ความเมตตา มีความสุขหรือไม่

อะไรกั้นเราไว้  อะไรพาเราออกนอกเส้นทาง...

 

จากหนังสือ  เข็มทิศชีวิต 2  หน้า 15

ฐิตินาถ  ณ พัทลุง

 

 

       พิจารณาตาม...แล้วหันมาพิจารณาตนเอง คนไม่มีรากอดจะคิดถึง ตัวเองไม่ได้ (ซึ่งก็คงเป็นธรรมชาติของมนุษย์) เพราะเราย่อมนำทุกเรื่องที่รับรู้มาเปรียบเทียบกับเรื่องราวของตนเองก่อนอื่น ถัดไปจึงหันไปพิจารณาเปรียบเทียบกับเพื่อนหรือคนที่รู้จัก ...

 

        แล้วก็ต้องยิ้มพร้อมร้องอ้อ... จริงเลยล่ะ เที่ยวไปวิพากษ์วิจารณ์เรื่องคนอื่น ตัดสิน คิด และทุกข์ร้อนแทนคนอื่น...

 

        แต่...ไม่ค่อยได้หันมาพิจารณาตัวเองเอาเสียเลย...

 

         ได้คิด...จึงลองถามตัวเองว่า...

เราทำอะไรอยู่

เราได้คิด พูด ทำสิ่งมุ่งไปสู่การเข้าสู่ศักยภาพสูงสุดในชีวิตของเราหรือยัง?

เรามีชีวิตอยู่ด้วยความรัก ความเมตตา มีความสุขหรือไม่?

อะไรกั้นเราไว้และพาเราออกนอกเส้นทาง...สู่เป้าหมายที่แท้ของชีวิต

 

 

วันนี้เราจะลองหยุดเพื่อตัวเองบ้าง... ดีไหมคะ?

                                  (^___^)