เมื่อความเจริญ เข้ามาแทนที่สิ่งต่างๆมากมายหลายอย่าง ก็มีความสะดวกสบายทุกอย่าง แต่ทุ่งนาที่ว่างเปล่ายังไม่มีใครมาคอยดูแลท้องทุ่ง ที่แต่ก่อนเรามีความผูกพันกับท้องทุ่งนา

เราเคยนอนอยู่ท้องนาที่เราทำนา นอนฟังเสัยงฝนตกลงบนยอดไม้

และหยาดฝนที่ตกลงมาบนหลังคาที่มุงด้วยหญ้าคา

มันเป็นเสียงที่ทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศแห่งการทำนาของชาวนา

อย่างผม เมื่อถึงหน้านา ผมก็ต้องไปนอนที่ นาที่ไกล แสนไกล

พอเปิดเรียนผมก็ต้องเดินทาง โดยการเดินไปเอง เราต้องตื่นแต่เช้า ตั้งแต่ตีห้า

ได้ยินเสียง พ่อไล่ควาย ไถนา ตั้งแต่เช้าเพราะพ่อต้องลงนาก่อนตอนเช้า

แม่ก็ต้อง หุ่งหาอาหารข้าวปลา เพื่อจะห่อให้ลูกๆแต่ละคนเดินทางไปเรียน

โดยการห่อข้าวนั้นแม่จะใช้ใบ ตอง กรุง

ผมไม่แน่ใจว่า ภาษากลางจะเรียกว่าอะไรนะครับ

หรือไม่แม่ก็จะห่อด้วยใบตองกล้วย

แล้วก็จะมีกับข้าว เช่น ปลาย่าง

หมกปลา หรืออะไรประมาณนี้

บางวันแม่เตรียมกับข้าวไม่ทันแม่ก็จะ ให้เงิน ลูกๆ คนละสองบาท

หรือไม่ก็ฝากไว้ที่พี่คนโต 5 บาท เพราะถ้าเอาไว้ที่ผมก็คงจะหมดทีเดียวเลย ตามประสาเด็กครับ

..........................................ไว้เล่าต่อเน้อ..................สนใจอ่านต่อ คอมเม้นบอกหน่อยนะครับ