ผมเดินไปหยิบของในกระเป๋า แต่สิ่งที่ได้มา กลับเป็นเศษกระดาษสีขาวที่มีการบันทึกอะไรบางอย่าง ลายมือก็เป็นลายมือผมเอง เมื่อนำมาอ่านดูก็เข้าท่าดี เป็นลักษณะของคน
รอรับคำสั่ง / รับใช้ = ทาส
ช่วยเหลือตนเอง = นักบวช (พุทธศาสนาแบบเดิม)
สั่ง / ออกคำสั่ง = king (แบบเดิม)
จำได้ว่า ความคิดนี้เกิดเมื่อได้สังเกตพฤติกรรมบางประการของบุคคลที่อยู่ในระบบราชการ อย่างไรก็ตาม วันนี้ผมได้หยิบ vcd เรื่อง Blade trinity โดยตัวเอกเป็นผีดูดเลือดที่พัฒนาแล้ว และตามไล่ล่าผีดูดเลือดอื่นๆ ที่คอยทำลายมนุษย์ มีอยู่ตอนหนึ่งที่เจ้าตัวหัวหน้าของฝ่ายร้ายได้เอ่ยขึ้นอย่างน่าคิดว่า
ฆ่าคนเพียงคนเดียวคือ ฆาตกร
ฆ่าคนล้านคนคือ ราชา
ฆ่าคนไม่ให้เหลือ คือ พระเจ้า
ถ้อยคำดังกล่าวนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ควรนำมาใช้ในการดำเนินชีวิต เพียงแต่ ถ้อยคำนี้มีนัยที่น่าพิจารณา ถึงการแย่งชิงดินแดนในสมัยก่อน เราจะพบว่า ผู้ที่ใช้กำลังเข้าไปแย่งชิงดินแดนอื่นได้ ก็จะสถาปนาตนเองเป็นผู้นำของดินแดนนั้น อย่างชอบธรรม ทั้งที่การแย่งชิง ไม่น่าจะแตกต่างอะไรกับโจร / ฆาตกร เพราะชีวิตมนุษย์ต้องสูญเสีย/ล้มตายไปกับการปกป้องทรัพย์สินและการเยื้อแย่งทรัพย์สินผู้อื่นเป็นจำนวนมาก
จบข่าวบันทึกวันนี้
สวัสดีครับ
แวะมาเยี่ยมครับ สงคราม การแช่งชิง นำมาซึ่งการสูญเสีย มีทุกยุคทุกสมัย เมื่อไหร่จะปรองดองกันได้ หนอ...?
คิดไปได้ไกลลุ่มลึกมากครับ
แต่นั้นมันคือความชอบธรรมของผุ้นำ
ซึ้งเป็นที่ยอมรับของคนในกลุ่ม
ก่อนที่จะสถาปนารวบรวมปกครองเป็นชาติพันธ์ต่าง ๆ ใช่หรือเปล่าครับ
สวัสดีครับ ผศ. เพชรากร หาญพานิชย์
สวัสดีครับ ขอแค่ได้เขียน
ขอบคุณครับ