ฉันเอยฉันโกรธ
จึงเที่ยวโทษใครใครที่ใกล้ฉัน
ทั้งโลภหลงไขว่คว้าสารพัน
ขณะนั้นฉันดีที่สุดเอย
ฉันเอยฉันห่วย
ฉันช่างซวยแท้แท้แย่กว่าเขา
ใยความทุกข์คนอื่นน้อยกว่าเรา
มันน่าเศร้าฉันโชคร้ายที่สุดเอย
ฉันเอยฉันเก่ง
ฉันเครียดเคร่งเกรงใครเก่งกว่าฉัน
ความสามารถเกินใครในโลกันต์
ใครใครนั้นขาดฉันไม่ได้เอย
ฉันเอยฉันปฏิบัติ
ตั้งท่าฟัดกับกิเลสเหตุบัดสี
ทั้งทุกข์ท้อทนยากเพราะอยากดี
ทำไมนี่ฉันไม่ได้ดั่งใจเอย
ฉันเอยอยากบรรลุ
เพราะฉันมุมานะละตัณหา
เมื่อไหร่หนอจะสำเร็จเป็นโสดาฯ
ฉันจะได้เลิกบ้าสักทีเอย
ฉันเอยฉันไม่มี
ยิ่งฝึกจิตยิ่งไม่ดีดังเขาว่า
เห็นแต่ทุกข์-ไม่เที่ยง-อนัตตา
ตกลงว่า “ฉันมี” ที่ไหนเอย
ฉันเอยฉันว่าง
ทุกทุกอย่างหยุดพล่านทะยานหา
รู้กายใจเกิดดับเห็นเป็นมายา
จึงว่างจากยึดว่า “มีฉัน”เอย
ฉันเอย ฉันจบ
ทั้งชาติภพจบขาดหยุดปรารถนา
หยุด เกิด-ตาย-ชั่ว-ดีมีฉันมา
“อรหันต์ที่ฉันหา” อยู่ไหนเอย
ทั้งทุกข์ท้อ ทนยาก เพราะอยากดี
ทำไมนี่ ฉันไม่ได้ ดั่งใจเอย (ท่อนแรกไม่ค่อยได้ทำค่ะ แต่อยากดี)
ฉันเอย ฉันจบ
ทั้งชาติภพ จบขาด หยุดปรารถนา
หยุด เกิด-ตาย- ชั่ว-ดี มีฉันมา (
ท่อนสุดท้ายไม่มีวาสนา ค่ะ)ความเอ๋ยความเศร้า
รวดร้าวกว่าสิ่งไหนไหน
อกช้ำกล้ำกลืนฝืนใจ
คิดไปช้ำไปเศร้าเอย ..
ทักทายเพื่อรู้จักก่อนคะ
ต่อจากคุณ วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
ค่ะ
ของมีอยู่คู่โลก อย่าสงสัย
ยังหลงมัว "ตัวตน" อยู่กลใด
เป็นต้องได้ โศกแน่ แม้แต่ลอง
ใจเจ้ากรรม เข้ารับเอา เป็นเจ้าของ
ต้องพลอยเข็ญ พลอยขุก ทุกทำนอง
แล้วแต่ของ ของ "ตน" เป็น เช่นไรเอย
(๒๘ ฉากของชีวิต ดอกสร้อยแสดงธรรม ของสิริวยาส)
ตามาขอบคุณค่ะ คุณสามารถที่แวะมาเยี่ยมบล็อก
สวัสดีค่ะ
มาทักทายและขอบคุณที่กรุณาไปทักทายกันค่ะ
อ่านแล้วชอบค่ะ....
ฉันเอย....
(^___^)
อ่านแล้วรู้สึกว่าคนเราก็จริง ๆ อย่างที่กวีว่านั่นแหละ
สวัสดีค่ะ มาทักทายน่ะค่ะ ^^
อ่านแล้วประทับใจดีค่ะ