ตื่นเช้า...มองไปมองมาไม่ใช่ห้องนอนที่บ้าน  แต่เป็นห้องประชุมที่โรงเรียน เรานอนเรียงแถวกับพื้นเป็นแพเหมือนข้าวเม่า ครูผู้หญิงทั้งนั้น ส่วนครูผู้ชายไม่ทราบว่านอนที่ไหนกันบ้าง 

       บรรยากาศรอบ ๆ สดชื่นเย็นสบาย มีหมอกเมฆประปรายบนท้องฟ้า ฉันสูดหายใจให้เต็มปอดหลาย ๆ ครั้ง   เสียงผู้ใหญ่บ้านประกาศเชิญชวนมาจากบนวัด ให้ชาวบ้านไปร่วมทำบุญทอดผ้าป่า

       ชาวบ้านและคุณครูไปทำบุญร่วมกัน ถวายสังฆทาน ภัตตาหารแก่พระสงฆ์ และถวายซองผ้าป่า  เจ้าอาวาสได้มอบเงินผ้าป่าทั้งหมดให้โรงเรียน  เพื่อนำไปสร้างห้องน้ำให้นักเรียนชั้นอนุบาล พวกเราชาวครูรับประทานอาหารร่วมกับชาวบ้านบนวัด

      ตามปกติวัดบ้านซำรู้มีผู้คนนิยมมาทำบุญมากมาย เด็กนักเรียน วัยหนุ่มวัยสาวนิยมมาทำบุญ  แต่ปีนี้ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าว่าลูกหลานไม่กลับมาเยี่ยมบ้านเหมือนทุกปี  บางครอบครัวก็กลับมา บางครอบครัวก็ไม่กลับมา  ทำให้มีเงินมาร่วมทำบุญผ้าป่าน้อย แต่ผู้เฒ่าผู้แก่และชาวบ้านที่มาทำบุญในวันนี้..ยิ้มแย้มเบิกบานอย่างมีความสุข ที่จะได้เห็นลูกหลานตัวน้อย ๆ มีห้องน้ำใช้สะดวกสบาย 

     ก่อนกลับโรงเรียน  คณะครูกราบไหว้ขอพรจากผู้เฒ่าผู้แก่   ต่างก็ได้รับพรอันเป็นสิริมงคลและกำชับว่า..ให้สอนอยู่ที่นี่ที่โรงเรียนนี้นาน ๆ ไม่ต้องย้ายไปไหนชาวบ้านทุกคนพร้อมกันให้กำลังใจและจะช่วยดูแล..ทุกคนมีความสุขทั่วหน้ากัน  ความรู้สึกที่ได้เห็นรอยยิ้มของผู้เฒ่าผู้แก่..อิ่มใจค่ะ