หนังตัวอย่างอยู่นี่แล้วนะครับ ขอร้องเถอะครับ...คลิกให้ผมที ถ้าดูแล้วรู้สึกเฉยๆ...ผมให้เตะ ;)

ถ้าคุณดื่มกินร็อคแอน์โรลทุกเวลาไม่ว่ายามสุขหรือเศร้า

ถ้าคุณเต็มใจจะเมามายด้วยการฉีดเมโลดี้เข้าเส้น และสลักบทกวีลงบนเนื้อหนัง

หั่นซอยขนบกฎเกณฑ์ เผามันลงในกระบอก

แล้วสูดควันขาวแสบเย็นที่ลอยออกมาเป็นอิสระภาพ

 ...จงซื่อสัตย์ และไร้ความปราณี

เพราะหนังเรื่องนี้จะพาคุณไปมันส์กันหลังเวทีกับร็อคสตาร์ !!!

.........................................................

นี่คือหนังที่ชอบอันดับ 1 ในดวงใจผมครับ

ALMOST FAMOUS

 

เขียนบท และกำกับ    Cameron Crowe

ปีที่ออกฉาย              15 September 2000, รายได้รวมในอเมริกา 32,534,850 เหรียญ

จงหลงเสน่ห์เธอซะ     Kate Hudson

น่าสนใจตรงที่         - สร้างจากเรื่องจริงในช่วงวัยรุ่นของ Cameron Crowe (คอลัมนิสต์เพลงร็อค)

                             - ทำโดยคนยุค

70และเพื่อคนยุค70ที่เติบโตมากับ ร็อค แอนด์ โรล

                             - สุดยอดเพลงร็อคทั้งหลาย มีให้ฟังเพียบในหนังเรื่องนี้

                             - ความรัก มิตรภาพ ครอบครัว และการบูชาดนตรีร็อคของเหล่ากรุ๊ปปี้

                                    - เขียนบทได้ดีมากๆ

 

ร็อคแบบยาวๆให้รู้เรื่องกันไปเลย

ปี 1970 / อเมริกา

 One day...you'll be cool.

"วันนึง...น้องจะรุ่ง...

ขึ้นไปดูที่ใต้เตียงห้องพี่...แล้วสิ่งนั้นจะปล่อยให้น้องเป็นอิสระ"

พี่สาวของ William ได้ทิ้งลายแทงชีวิตประโยคนี้ไว้ตอนเค้าอายุ 11 เมื่อพี่ต้องลาจากบ้านไปตามหาฝัน และเริ่มเข้าสู่วงจรชีวิตอิสระชนของหนุ่มสาววัย 18 ในสังคมอเมริกา

เมื่อขึ้นไปที่ห้อง William ได้ก้มลงดูใต้เตียงและก็เห็นกระเป๋าหนังใบหนึ่ง ข้างในอัดแน่นไปด้วยแผ่นเสียงล้ำค้าของเหล่าศิลปินที่เป็นแรงขับเคลื่อนทางดนตรีร็อคในช่วงยุค 1970 อาทิ Led Zeppelin, Bob Dylan, The Who, Jimmy Hendrix ฯลฯ

William พบข้อความที่พี่สาวเขียนสอดไว้ในแผ่นเสียงแผ่นหนึ่ง ข้อความนั้นบอก William ว่า...

"ฟังมันใต้แสงเทียน แล้วน้องจะเห็นอนาคตของตัวเอง"

จากวันนั้นมา  เพลง Spark ของ TOMMY The WHO ก็ตบไหล่และโอบตัวพา William เข้าสู่วงการดนตรีร็อคแอนด์โรล

...............................................................

ปี 1973

William โตขึ้นมาเป็นคอลัมนิสต์หนุ่มน้อยวัย 14 ที่มุ่งมั่นจะเติบโตในวงการนักเขียนบทความเพลงร็อค เกิดไปเข้าตาบรรณาธิการหนุ่มใหญ่  Lester Bangs แห่ง CREAM Magazine เข้า หลังจากนั่งคุยกันสักพัก Lester ก็ลองให้งาน William ไปสัมภาษณ์วง Black Sabbath

ด้วยแววตาอันบ้องแบ๊ว Lester ก็รู้สึกว่า William นั้นยังบริสุทธิ์เกินไปสำหรับร็อคแอนด์โรล ถ้ารักที่จะเข้าไปรุ่งในวงการนี้แล้ว จำเป็นต้องหนีบเอาคำเตือนทัดหูไปไว้ด้วยว่า

"จงซื่อสัตย์ และไร้ความปราณี" และ "อย่าเป็นเพื่อนกับร็อคสตาร์"

     

William จับพลัดจับผลูมารู้จักกับ Stillwater วงร็อคมีแววรุ่งที่มี Russell มือกีตาร์หนุ่มเซอร์ขวัญใจสาวๆที่เป็นตัวดำเนินเรื่องสำคัญคู่กับกรุ๊ปปี้สาวสวย Penny Lane และจะได้ลงเรือตามไปทัวร์คอนเสิร์ตอันยาวนานกับวง ด้วยความน่าสนใจของวงร็อคเล็กๆวงนี้ อีกอย่าง นิตยสาร Rolling Stone ยังออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางครั้งนี้ให้ด้วยเพื่อแลกกับบทความ 3,000 คำที่จะพิมพ์ลงหนังสือ

William นั้นเป็นลูกชายคนเดียวของแม่, อาจารย์มหาวิทยาลัยผู้เคร่งครัดในวิธีเลี้ยงลูกของตน เมื่อเสียลูกสาวไปแล้ว ก็ไม่อยากให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจากไปอีกคน ด้วยความที่รักเข้าใจแม่ดี  William ต้องอธิบายให้แม่มั่นใจว่า ในการเลือกเดินทางชีวิตแบบนี้ เค้าจะไม่ทำให้แม่ต้องผิดหวังเป็นอันขาด

ตลอดการเดินทางไปกับ Stillwater นั้นช่างเต็มไปด้วยประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับ William หรือมองอีกมุมคือ มันมากมายเหลือเกินสำหรับเด็กอายุ 14-15 คนนึงจะได้รับ

มิตรภาพของเพื่อนใหม่ ความเป็นจริงของวงการเพลงร็อคที่ William ได้รับรู้ ทำให้เค้าต้องปรับตัวเข้ากับโลกหลังเวทีนี้ให้ได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความรู้สึกเจ็บช้ำ สับสนและไม่เข้าใจหลายๆอย่าง ทั้งงานสัมภาษณ์ที่จะต้องเร่งส่งให้ทันเวลา(วงที่ดูเสเพล และวินัยน้อยมาก), Russell ก็ผีเข้าผีออกบ่อยๆ, งานรับใบประกาศนียบัตรที่เขาให้คำมั่นกับแม่ว่าจะกลับไปรับให้ทัน, ยังดีที่ William มี Lester เป็นที่ปรึกษาคอยช่วยเหลือให้ผ่านพ้นเวลาที่บีบคั้นต่างๆได้

ตามประสาเด็กหนุ่ม, ความรู้สึกดีๆที่ William มีต่อ Penny Lane สาวสวยที่ตามไปกับวง เปรียบเสมือนสีชมพูสดใสเพิ่มสีสัน เป็นแรงบันดาลใจให้วิลเลี่ยมอยากที่จะอยู่ต่อจนเสร็จภาระกิจ ทั้งสองเรียนรู้สนิทสนมและเข้ากันได้ดี และเหมือนจะรู้ใจกันมากขึ้นจากหลายๆสภาวะจำยอม

จากคำชี้แนะของ Lester ที่ว่า "อย่าเป็นเพื่อนกับร็อคสตาร์" ดูเหมือน William จะห้ามใจตัวเองได้ยากลำบากเหลือเกิน เค้ายอมให้ความเป็นเพื่อนได้ก่อตัวขึ้นมาแล้ว

Stillwater และ Russell ได้เดินทางมาถึงการเปลี่ยนแปลงที่เติบโตไปข้างหน้าของวง ที่จะต้องทรงตัวให้ได้บนถนนแห่งชื่อเสียงและเงินทอง

William เดินทางกลับมาบ้านด้วยความรู้สึกอัดแน่นกับประสบการณ์ตรงอันมีค่ายิ่งครั้งนี้

Penny Lane การเดินทางของเธอที่แวะเข้ามาในวงการเพลงร็อคอย่างถูกที่ถูกเวลา เป็นสิ่งที่ทุกวงจะต้องแสดงความเคารพและจดจำ

.................................................................................................

ประโยคในหนังที่เปลี่ยนชีวิตผมให้เดินมาทางนี้คือ

"จงซื่อสัตย์ และไร้ความปราณี"

ยามที่ผมสับสน หรือลังเลกับการที่ต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง

ผมจะนึกถึงคำนี้ครับ

ขอเพียงเรามี Sense บอกว่าสิ่งนั้นถูกและดี

ก็จงซื่อสัตย์กับตัวเอง และมุ่งมั่นทำในสิ่งนั้นเถิด

เพราะเราเองนั่นแหละที่จะรู้สึกถึงความเสียดายซะเอง เสียดายแล้วก็มักจะพูดตามหลังว่า

ไม่น่าเลย...รู้อย่างงี้นะ

ซึ่งจริงๆก็รู้มาก่อนแล้วล่ะ...แต่ดันไม่เชื่อ Sense ตัวเอง เลยมาบ่นเสียดายตามหลัง

จะกลัวอะไรกับการตัดสินใจ ไปปราณีมันทำไม ถ้าเกิดมันจะผิดพลาด ก็ยังดีที่เราได้ให้เกียรติตัวเอง

ก็เราได้ทำไปอย่างดีที่สุดอย่างที่ใจบอกแล้วนิ :)

...................................................................

ปี 2009 / ประเทศไทย

บันทึกนี้ขอมอบอุทิศ ให้เกียรติกับหนังดีๆเรื่องนี้นะครับ

ผมไม่เคยเขียนถึงมันที่ไหนมาก่อนเลย

และจะมีความสุขมากๆทุกครั้งที่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ดูหนังเรื่องนี้แล้วได้อะไรดีๆหลายอย่างครับ

บทสนทนาของตัวละคนทุกตัวที่เฉียบคมและแสนจะธรรมดา แต่ดึงดูดสุดๆ

ผู้กำกับเขียนบทอย่างซื่อสัตย์ และไร้ความปราณีสุดขีด เพราะเป็นชีวิตจริงของตัวเอง

ผลที่ได้จึงออกมาอย่างที่เห็นคือ คนดูรู้ทันทีว่านี่คือร็อค

เพราะดนตรีร็อคนั้นจริงใจ ไม่เสแสร้งและไร้ความปราณีมาแต่ชาติปางก่อน :)

ผมดูหนังเรื่องนี้มา 9 ปีแล้วครับ จนถึงวันนี้ยังไม่จบเลย :)