ภูไทคืนถิ่น

ประเพณีไทยเมื่อสมัยครั้งเก่าก่อนเล่นเเอบซ่อนลูกช่วงพวงมาลัย ...ตรุษสงกรานต์สนานสนุกกันพอใจ............รักกันมาเเต่เมษาวันที่เก้า เศร้าปีนี้เศร้าขาดคู่เคล้าเศร้าซมซาน.....เสียงเพลงนี้ดังขึ้นขณะที่ฉันขึ้นปฏิบัติงานเวรเช้าในโรงพยาบาลวันนี้ เป็นสัญญาณบอกให้ทราบว่า เทศกาลปีใหม่ไทยสงกรานต์ม่วนซื่นมาถึงแล้ว หลายคนคงเตรียมพร้อมกับการเดินทางเพื่อกลับไปฉลองสงกรานต์ที่บ้านเฮา รู้สึกอิจฉาสำหรับคนที่ได้หยุดในทุกๆปีของเทศกาลสงกรานต์ แต่ชีวิตชาวพยาบาลอย่างพวกเราต้องบอกว่าไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย พวกเราต้องรอให้ถึงคิวจึงจะได้หยุด  ทุกๆปีทุกๆเทศกาลก็จะเป็นเช่นนี้ ใครที่รู้ตัวเองแล้วว่าไม่ได้หยุดในปีนี้ก็ต้องเตรียมฟิตร่างกายและจิตใจให้พร้อมที่จะรับมือกับทุกสถานการณ์ของคนไข้เด็กของเราว่าจะเป็นไปในรูปแบบไหน...o.k.พร้อมแล้วค่ะ สู้ตาย แต่เมื่อหวนนึกถึงสงกรานต์ปีที่แล้วก็ทำให้ฉันรู้สึกอยากกลับบ้านขึ้นมาทันที แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว  เอาเป็นว่าขอนำภาพบรรยากาศวันสงกรานต์เมื่อปีกลายที่สกลนครบ้านเฮามาเล่าสู่ฟังแล้วกันนะคะ

ภาพบรรยากาศขบวนแห่พระเวสสันดรในงานบุญมหาชาติที่หมู่บ้านของเรา

เราสองคนเเม่กุ้งกับเด็กชายเเคนขณะอัญเชิญพระเวสสันดรกลับเข้าเมือง

                 

                           น้องเเคนมาเชิญพระเวสสันดรกลับเมืองคับ...                        

 

รดนำดำหัวคุณตาคุณยาย