..ตลอด 30 ปี ผมไม่เคยกลับบ้านเลย แต่ตอนนี้อายุมากขึ้นอยากกลับมาอยู่ที่บ้านเกิด..

“ พอจำความได้ก็รู้สึกว่า เราน่าจะเกิดเป็นลูกครู เพราะเห็นเขาได้ไปโรงเรียน  ”   ทุกวันนี้ไม่มีใครในหมู่บ้านนายูงไม่รู้จัก มิสเตอร์  แฟรงค์  หนุ่มใหญ่วัย  67  ปี ที่ญาติพี่น้องคิดว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วเพราะเขาจากหมู่บ้านไปกว่า  30  ปี ...นายเสรี   ทองคำ “ มิสเตอร์  แฟรงค์ ”

“ ครอบครัวผมเป็นชาวนา ฐานะค่อนข้างยากจน พอจำความได้ก็รู้สึกว่า เราน่าจะเกิดเป็นลูกครู เพราะเห็นเขาได้ไปโรงเรียน   ผมเรียนจบ ป.4 ก็ออกมาช่วยทางบ้านทำนา  ใจจริงแล้วอยากเรียนหนังสือต่อ แต่สมัยก่อนการเดินทางลำบากมาก จึงไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ ”

“ ช่วยทางบ้านทำนาจนอายุ 21  ปี ได้มีโอกาสเข้ามาอยู่วัดแถวบางลำพู เพราะมีคนทางบ้างมาบวชเรียนจึงขออาศัยมาอยู่ด้วย  ก็ออกหางานทำ ได้ทำงานโรงแรม ตอนกลางคืนก็ไปสมัครเรียน ภาษาอังกฤษ ที่ เอยูเอ  ผมเป็นคนชอบภาษาอังกฤษเริ่มต้นเรียนด้วยตนเอง หัดอ่านป้ายตามข้างทาง..ทำงานโรงแรมตั้งแต่เป็นเด็กยกกระเป๋า  จนถึงเป็นฝ่ายบุคคล  ช่วงนี้ภาษาอังกฤษเริ่มดีขึ้น ก็เริ่มทำงานนอกเวลาเป็นไกด์นำเที่ยว พร้อมกับทำงานโรงแรม ”

     พออายุ  27  ปี ได้ผู้ใหญ่ที่ที่ทำงานช่วยเหลือให้เดินทางไป สหรัฐอเมริกา  ไปอยู่ที่ วอชิงตัน ดี.ซี. จนกระทั่งได้เป็นอเมริกันซิติเซ่น 

“  วอชิงตัน ดีซี  เวอร์จิเนีย และแมรี่แลนด์  คือถิ่นที่อยู่ผมใช้ทำมาหากิน  ทำงานทุกอย่าง ตั้งแต่ ร้านอาหาร  โรงแรม ขับรถแท็กซี่  อยู่ที่นั่น  30  ปีไม่ได้กลับบ้านเมืองไทยเลย ได้รับอนุญาตให้อยู่อย่างถาวรเป็นอเมริกันซิติเซ่น  ตอนนี้รีไทร์แล้วได้รับเงินจากประกันสังคมมาใช้ประจำทุกเดือน  ก็พออยู่ได้ในบ้านเรา  พออายุมากขึ้นสุขภาพก็ไม่ค่อยดีต้องไปหาหมอเป็นประจำเหมือนกัน ”

   ปัจจุบัน มิสเตอร์  แฟรงค์ อายุ  67  ปี กลับมาอยู่ที่บ้านนายูง  บ้านเกิดเมืองนอน มีชีวิตอยู่ด้วยเงินประกันสังคมที่ได้รับจากรัฐบาลอเมริกันพร้อมกับเปิดปั๊มน้ำมันเล็กๆ ที่บ้าน

“ ประมาณ พ.ย.52  ผมต้องกลับไปอีกครั้ง เพื่อดำเนินการต่อเอกสารที่จะหมดอายุ แล้วก็คงกลับมาอยู่บ้านอีกเช่นเคย  ผมทำปั๊มน้ำมันเล็กๆ ในหมู่บ้าน  เวลาว่าง ๆ ก็จะพบปะพูดคุยกับคนหมู่บ้าน เราได้มีโอกาสไปเห็นบ้านเมืองที่ผู้คนเขามีระเบียบวินัย  ก็อยากจะนำมาเล่าสู่กันฟัง ” 

“ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาหาความรู้ ของเด็กๆ ในชนบท อยากให้เขารักการเรียน การอ่าน มีความอดทน ขยันหมั่นเรียน  นึกถึงตัวเองเรียนภาษาอังกฤษจากป้ายทาง  สมัยนี้หากเด็กๆเขามีความพยายามแล้ว  ความสำเร็จมีได้ไม่ยาก ” 

ต่อคำถามที่ว่า สามารถใช้ชีวิตที่อเมริกาได้เพราะได้เป็นพลเมืองอเมริกันแล้ว ทำไมกลับมาเมืองไทยอีก

“ แผ่นดินเกิดต้องรักและหวงแหน” นายเสรี  ทองคำ  “ มิสเตอร์ แฟรงค์ ”แห่งบ้านนายูง

**************