ตั้งแต่ผมทำรายการธรรมะเนี่ย ก็มีมากเหมือนกัน ที่ท่านผู้ชมจะเข้ามาปรึกษาปัญหาชีวิต บางคนก็โทรมา เมล์มา หรือ add MSN ที่เป็นเมล์ของรายการเข้ามา ซึ่งผมก็ยินดีรับฟัง สนทนา แลกเปลี่ยนตามสติปัญญา และความสามารถ ปัญหาส่วนใหญ่ของมนุษย์ก็คือการไม่สามารถทำใจรับมือความทุกข์ที่เกิดจากความไม่สมหวัง ครอบครัวก็ดี ชีวิตการทำงานก็ดี มนุษย์แต่ละคนก็มีบริบทแตกต่างกันไป

          ผมมีเรื่องประทับใจอยู่สิ่งหนึ่ง คือเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา มี Mail Add มาที่ MSN ของรายการ
ซึ่งผมก็ยินดีสนทนา ผมพบว่าบุคคลนี้มีคำถามที่น่าสนใจมากครับ อาทิเช่น

- ศีลขาดกับศีลด่างพร้อย ต่างกันอย่างไร
- การรักษาศีลจำเป็นต้องอาราธนาศีลก่อนหรือไม่
- การทำจิตใจให้บริสุทธิ์ คืออะไร
- ผมอยากจะสอนน้องผมให้รักษาศีล ผมจะสอนอย่างไรดี

คำถามสุดท้ายนี้ ผมถามกลับไปว่า น้องคุณอายุเท่าไหร่ บุคคลนั้นตอบกลับมาว่า ๙ ขวบ
ผมถามต่อไปว่า แล้วคุณอายุเท่าไหร่ เค้าตอบมาว่า ผมอายุ ๑๕ ... ผมอึ้งไปขณะหนึ่ง

 

 

Tum

....

          บางทีคำถามที่เค้าถามว่าจะสอนน้องเค้าให้รักษาศีลอย่างไรดี ผมคิดว่าเค้าควรกลับไปถามคุณพ่อคุณแม่เค้าคงจะได้คำตอบที่ดีกว่ามาถามผม ผมถามต่อไปว่า “น้องครับ น้องชื่ออะไร” น้องตอบมาว่า “ผมชื่ออานนท์” ผมว่า อืมมม เหมาะแล้ว ผมไม่ทราบเหมือนกันว่า น้องเค้าชื่อ โมคัลลานะ หรือเปล่า แต่ชื่อนั่นก็ไม่สำคัญหรอกครับ

พระพุทธองค์ตรัสว่า หากมนุษย์เปรียบจำนวนเท่าขนโค ผู้บรรลุธรรมได้ก็จะมีแค่จำนวนเท่าเขาโค วันหน้าหากน้องอานนท์ยังรักษาปณิธาน รักษาความดี ก็คงไม่ยากสำหรับคำว่านิพพาน

....

         วันต่อมาก็มีชายคนหนึ่ง โทรมาหาผม แนะนำตัวว่า “ผมอายุ ๘๐ กว่าปีแล้วนะ ก็เจ็บป่วยตามสภาพตามวัย คุณมีวิธีอะไรง่ายๆ มั้ย ที่จะทำให้ผมขึ้นสวรรค์”

ผมเงียบ .... แล้วตอบกลับไปว่า เดี๋ยวผมจะโทรกลับ

.....

คุณผู้อ่านคิดอย่างไรครับ กับประเด็นหลังนี้ แล้วมีอะไรจะแนะนำผมมั้ยครับ