เมื่อนานมาแล้ว (ปี 2548) วันปีใหม่ ได้มีโอกาสไปเที่ยวภูกระดึงกับเพื่อนๆ เราไปกันทั้งหมด 21 คน ทุกคนตื่นเต้นมาก ตื่นแต่เช้า ประมาณตี 5 ออกเดินทาง พวกเรานั่งข้างหลังรถกะบะ ระหว่างทางต้องฝ่าหมอกกับอุณหภูมิที่ไม่ถึง 10 องศา ฉันคิดในใจว่าจะไปถึงรึเปล่า เพราะตอนนั้นมันชาไปทั้งตัวเลย และแล้วก็ถึงจนได้ ประมาณ 6 โมงเช้า ผ่านด่านตรวจ เจ้าหน้าที่บอกว่ามีนักท่องเที่ยวข้างบนประมาณ 5,000 คน และเมื่อคืนอุณหภูมิก็ต่ำมากๆ พอถึงตีนภู ก็ได้รับแจกแผนที่ภูกระดึงคนละใบ และชำระค่าใช้จ่าย (ค่าที่พัก.มัดจำขยะ) เรียบร้อย จ้างลูกหาบ(คุ้มสุดๆ) ออกเดินทางได้
ทำไมบรรยากาศดีจัง 1 กิโมตรผ่านไปถึง ซำแหก (ซำ= ที่พัก) หอบแหกๆ สมใจ หิวด้วย หาเสบียงใส่ท้อง ชมบรรยากาศ เริ่มร้อนเพราะใช้พลังงานมาก เราดื่มน้ำน้อยมาก เพราะเดี๋ยวปวดฉี่ ถึงเวลาเดินทางต่ออีก 700 เมตรถึง ซำบอน เริ่มบ่นกันแล้ว เมื่อไหร่จะถึงนะ อีก 360 เมตรถึง ซำกกกอก ระหว่างทางเจอคนรู้จักมากมาย ทั้งเพื่อนที่โรงเรียน ต่างโรงเรียน เราเดินไปคุยไป บ่นไป แต่สนุกมาก ผ่าน ซำกกหว้า ซำกกไผ่ ซำกกโดนและซำแคร่ รวมระยะทาง 2,348 เมตร
นั่งพักสักครู่ เห็นคู่รักที่รักกันมาก ผู้ชายให้ผู้หญิงขี่หลัง เพราะว่าเท้าแพลง และระยะทางจากนี้ต้องไปต่ออีก 1,020 เมตร เรายังจะไม่ไหว แล้วเค้าจะไหวมั้ยนะ ก็คงรักกันมากขึ้น เย้.......ถึงหลังแป(ที่ราบบนภูกระดึง) พึงกินข้าว แล้วเดินต่อไปที่พักเป็นระยะทางอีก 3,600 เมตร เป็นการเดินที่ลำบากมาก เพราะเป็นดินทราย แปลงมากบนภูเขา แต่เป็นดินทราย เราเดินกันมานานมาก สวนทางกับลูกหาบ เค้าบอกว่าอีก 1 กิโล เดินไปอีกสักพัก เค้าบอกว่าอีก 1 กิโล เริ่มไม่แน่ใจว่าวันนี้จะได้ที่นอนมั้ย ในที่สุด 5 โมงเย็น ถึงแล้ว กางเต็นท์ เช้าผ้าห่ม ผ้ายางคลุมเต็นท์ เตาถ่าน แล้วก็ทำกับข้าว(ต้มมาม่า โจ๊ก)
นอนเอาแรง เที่ยงคืนเจ้าหน้าที่ประกาศงดใช้เสียง แสงไฟ เพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อน แต่พวกเรานอนไม่หลับจึงนอนดูดาว ท้องฟ้าอยู่ใกล้แค่นี้เอง เหมือนท้องฟ้าจำลองเลย มีดาวตกด้วย เช้าแล้วเราออกเดินทางเที่ยวตามแผนที่ ผ่านน้ำตกหลายแห่ง ผาต่างๆ แต่เสียดายไม่ได้ไปผาหล่มสัก เพราะเพื่อนเท้าแพลง เลยต้องกลับที่พัก เพื่อนกลุ่มที่เหลือเดินทางต่อไปที่ผาหล่มสัก ฉันทำอาหารไว้รอ 3 ทุ่มแล้ว เพื่อนเพิ่งมาถึง โอ้ว.....มันไกลมาก จากที่พัก 9 กิโล เพื่อนเล่าว่า พระอาทิตย์ตกดินสวยมาก อิจฉาที่สุด
คืนนี้เราคิดว่าจะไม่นอน ตี 5 แล้วออกเดินทางไปผานกแอ่น เพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น เดินเซไปเซมา มืดมาก เหยียบเท้าคนอื่นไปทั่ว เริ่มสว่าง พระอาทิตย์ดวงโต สวยที่สุด 7 โมงเช้าแล้วมาเจอเพื่อนที่พัก เค้าบอกว่า ไม่เห็นต้องเดินไปดูเลย อยู่ตรงไหนก็เห็น (ไม่จริง ได้บรรยากาศ) เหอ.........ต้องกลับแล้ว
เราเดินทางมาถึงตีนภูประมาณเที่ยง เพิ่งสังเกตเท้าตัวเองว่ามันบวม แดงมากด้วย เจ็บตัวแต่คุ้ม การเดินทางครั้งนี้ได้ทั้งความสนุก มิตรภาพ ข้อคิดมากมาย จึงอยากชวนทุกท่าน ไปเที่ยวชมธรรมชาติและเดินทางแบบบ้านๆ ขอให้มีความสุขนะค่ะ
หมายเหตุ: ต้องเตรียมเสบียง น้ำไปให้พร้อม รวมทั้งของใช้ที่จำเป็น โดยเฉพาะไฟฉายและยาสามัญประจำบ้าน
น่าไปเที่ยวจังเลย
ว่างๆพาไปมั่งดิ
อยากไปจังเลย ชอบบรรยากาศแบบธรรมชาติๆเหมือนกัน