ออกเดินทางจากพิษณุโลกเวลาสี่ทุ่มกว่าเล็กน้อย ผ่านสามแยกวังทอง เข้าสากเหล็กและวังทรายพูน  ไปถึงชัยภูมิได้ตามลายแทงโดยสะดวก  ถึงชัยภูมิตีสี่กว่า ๆ แต่ไม่ทราบว่าจะไปถึงจุดหมายได้อย่างไร

          จอดรถหน้าอนุสาวรีย์เจ้าพ่อพญาแล  ผู้อำนวยการและครูกฤษณ์ช่วยกันอ่านลายแทง  แต่ไม่ทราบว่าลายแทงไม่มีที่หมายชัดเจนคือ "เขาพนมรุ้ง"

         เด็ก ๆ นั่งกระบะ วัยกำลังกินกำลังนอน  ไม่ได้คิดอะไร ไว้วางใจผู้ใหญ่  โดยเฉพาะครู ในการพาพวกเขาไปไหน ๆ ก็ต้องไป จะไม่คิดว่าเขาต้องระแวดระวังภัยอะไรบ้าง และจะโดยสารอย่างไรก็เป็นเรื่องสนุก

        ทางออกมีให้เลือกเสมอ  พวกเราไปที่ร้านสะดวกซื้อในปั้มน้ำมัน  เพื่อไปสอบถามเส้นทางจากเจ้าถิ่น ได้คำตอบมาสิบคนสิบอย่าง  เป็นไรเป็นกันไปตามป้ายก็แล้วกัน  เมื่อมาถึงนครราชสีมาก็ควรพาเด็ก ๆ ไปชมปราสาทหินพิมาย  จากพิมายไปเขาพนมรุ้ง และไปบ้านพ่อครูบา 

       จุดแรกพวกเรามีกิจกรรมกันที่ตลาดสด เตรียมเสบียงและสิ่งขาดเหลือ แล้วเดินทางต่อ  แม้ว่าฉันเคยมาสองครั้งแล้วก็ตามและครั้งนี้เป็นคึรั้งที่ สาม และผู้อำนวยการมาเป็นครั้งที่สอง  ก็ไม่สันทัดเส้นทางสักเท่าไร  จำบ้างลืมบ้าง

      ถามอีกเช่นกัน  เที่ยวนี้กิจกรรมการถามหนักขึ้นกว่าเดิม  เพราะเขาบอกเราถูกแล้ว  เมื่อเราไปถึงก็เกิดการขัดแย้งว่า  มันไม่ใช่เพราะไม่คุ้นเคย  (เส้นทางไปบ้านพ่อครูบามีหลายทาง) เมื่อกลับไปทางคุ้นเคย  ก็ไม่แน่ใจ เดิมมีมอเตอร์ไซค์รับจ้างจอดกันเป็นแถว  แต่วันนี้ไม่มีแม้แต่คันเดียว  กลับไปกลับมาวนอยู่หลายเที่ยว

       ตัดสินใจว่าทางเดิมนั่นแหละมอร์เตอร์ไซค์อาจหยุดงานไปประท้วงอะไรสักอย่าง (คิดในใจ)  กิจกรรมถามได้เริ่มขึ้น  คราวนี้...แม่นแหล่ว..ไปโลด  เห็นมั๊ย..ใช่เลย  จำได้นะ "เขยลาว" เนี่ย 

      ผู้อำนวยการบอกว่า "ไม่ต้องกลัวหรอกมีป้ายบอกตลอดทาง"  ป้ายแรกเลี้ยวขวา  พวกเราก็ไปตามป้ายประมาณ ๑๐ กม. ฉันและผู้อำนวยการขัดแย้งกันอีกว่าใช่หรือไม่ใช่  เพราะไม่เคยเจอป้ายที่สองอีกเลย  การถามเหมือนเคย  บางคนก็บอก  ตั้งใจอธิบายชัดเจน แต่เราฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง หลาย ๆคน รวมถึงเด็กเลี้ยงวัวควาย  บอกว่า โน่น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ชี้มือไป  เรามองไป "มันจะไปได้อย่างไรไม่มีถนนให้ไป" ชายคนสุดท้ายบอกว่า "พวกคุณต้องกลับรถไปตั้งหลักที่สามแยกใหม่แล้วตรงไป" 

     คราวนี้ทำตามคำแนะนำ..."ฮั่นแน่...ป้ายไปบ้านพ่อครู"  ผู้อำนวยการร้องลั่น (ป้ายแรกเป็นป้ายบอกทางตรง แต่ผู้หวังดีนำไปวางให้เลี้ยวขวา) และจำทางเดิมที่เคยมาคราวก่อนได้  คราวนี้มีปัญหาอีกแล้ว  ถนนเข้าบ้านพ่อครูบากำลังซ่อม ฉันก็อดแสดงความคิดเห็นไม่ได้  "คราวนี้ซวยเลยถ้า คนงานทำถนนเอาป้ายออก แต่เรามาใกล้ถึงแล้วนะ" ครูกฤษณ์ ครูยอดฉัตรและครูมิ้ม ช่วยกันให้กำลังใจ  แล้วทุกคนก็ปรบมือเมื่อเห็นป้ายนี้  เมื่อเวลา ๑๕.๒๐ น. รวมระยะการเดินทาง ๘๔๐ กม.