ส่วนลึก..ของความรู้สึก

คือ..ความรู้สึกส่วนหนึ่งของญาติผู้ป่วยที่กำลังจะเสียชีวิต..ญาติ...เปิดประเด็นให้กับเรา..รู้มั๊ย?? ว่าคนที่นอนอยู่บนเตียง..เขาต้องการอยากมีชีวิตอยู่ เพราะเขายังอยากมีความสุข อยากทำอะไรที่ยังไม่ได้ทำจึงพยายามที่จะมีชีวิตอยู่ หรือเขาอยากตายเพราะทุกข์.. ไม่สู้... กลัวเผชิญกับอาการและคำสั่งที่ไม่พึงประสงค์ แต่...ยังไม่ตาย...ใครจะรู้บ้างมั๊ยว่า..คนป่วยใกล้ตายจะทำใจยอมรับได้หรือยังรับไม่ได้กับความตายที่จะมาถึง..คุณ..เห็นแค่...

         - เขานอนหลับตานิ่งไม่โต้ตอบ หรือเขาไม่สามารถลุกขึ้นมาตอบโต้...คุณคิดหรือว่าเขาอยากตาย

         - เขาบอกว่าเขา..ทำใจได้พร้อมตาย คุณคิดว่าเขา..ยินดี??..เพราะอะไร เขาถึงตอบ เขายินดีตาย..หรือหมดหวัง หรือเพราะไม่อยากทุกข์ทรมาน

         การที่จะทำให้ใครคนหนึ่งยอมรับความตาย..หรือลาจากไปอย่างสงบ..เขาต้องได้รับการปูพื้นสภาพจิตใจมาตั้งแต่สภาพร่างกายและสภาพจิตใจยังดีพร้อม เพื่อให้เขาได้เตรียมตัวเตรียมใจและบริหารจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเมื่อถึงเวลาจะจากไป..จะได้ไม่ต้องกังวล แต่นี่..คุณมาบอกตอนนี้..ตอนที่ผู้ป่วยไม่เคยเตรียมตัว..เตรียมใจมาก่อน คุณคิดว่าสิ่งที่คุณบอก..คุณให้ทำ...ผู้ป่วยเขาจะทำได้มั๋ย...

         คุณ..อย่าคิดว่าตัวเองรู้ใจใครไปหมด อย่าคิดว่าตัวเองรู้ปัญหาเขาทั้งหมด อย่าคิดว่าเขาจะยอมรับความคิดเห็นและการกระทำของคุณได้ เขาอาจต่อต้านคุณอยู่ ด้วยการนอน-นั่งเงียบๆ ยิ้มๆ ไม่โต้ตอบ..คุณจะรู้มั๊ย..ว่าเขาคิดอะไร

         การจะยอมรับได้หรือไม่ได้ของคนที่จะต้องตายขึ้นอยู่กับการสั่งสม ความรู้ ความคิด ความไม่ประมาท ความมีสติและเวลา..

        การคิดการทำอะไรให้คนใกล้ชิดที่ใกล้ตายโดยที่คิดว่าเพื่อให้เขาสุขสบาย..บอกได้เลยว่า..เป็นความต้องการของคนเป็นมากกว่า คนเป็นต้องการให้คนใกล้ตัวใกล้ตาย..สงบไม่กระวนกระวาย สบายทั้งทางร่างกายและจิตใจ..เพื่อตน..คนที่ยังอยู่ได้รู้สึกว่าสบายใจที่ได้ทำดีที่สุดแล้ว..แล้วคนที่นอนใกล้ตายหล่ะ..จริงๆ แล้วเขาต้องการอะไร....เรา....????...เมื่อได้ยินอย่างนี้แล้ว..รู้สึกอย่างไร???...หรือว่า..สิ่งที่เราทำให้เขาอยู่..หลงประเด็นจริงๆ