"ไม่เคยมีความสุข มีแต่ความทุกข์ที่พอทนได้"

         "ความสุข" คำนี้ เชื่อว่าเป็นที่ปรารถนาของใครหลายๆ คน ซึ่งแต่ละคนก็มีรูปแบบและวิธีการแสวงหาที่แตกต่างกันออกไป บางคนก็อาจจะพึงพอใจกับความสุขเพียงเล็กน้อย บางคนก็ไขว่คว้าหาความสุขจนเกินความพอดีและในที่สุดก็ได้ความทุกข์มาแทนซะเลย ถ้าเป็นแบบนี้ก็ขอไม่แสวงหาน่าจะดีกว่า ท่านผู้อ่านเคยได้ยินคำพูดที่ว่า " ไม่เคยมีความสุข มีแต่ความทุกข์ที่พอทนได้ "  กันบ้างรึปล่าวคะ? ฟังดูแล้วอาจกินใจหลายๆ คนเลยทีเดียว ซึ่งก็คือการพอใจกับที่เป็นอยู่นั่นแหละค่ะ ไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากมาย อยู่อย่างพอเพียงเพราะแม้จะมีความทุกข์บ้างแต่ก็เป็นความทุกข์ที่ไม่เหนือบ่ากว่าแรง พอที่จะต่อสู้ไปได้.......

          สำหรับวิธีการแสวงหาความสุขของฉันคือการทำบุญค่ะ  การทำบุญก็มีอยู่หลายรูปแบบด้วยกันไม่ว่าจะเป็นการบริจาคเงิน สิ่งของ ถวายสังฆทาน การช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยาก หรือแม้แต่การให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนและให้ด้วยใจที่บริสุทธิ์ เป็นต้น เมื่อไหร่ที่ได้ทำตรงนี้แล้วจะรู้สึกแฮปปีสุดๆ ไปเลย สมัยเด็กๆ จะไม่ค่อยคิดเรื่องแบบนี้มากเท่าไหร่ แต่พอเติบโตมาถึงทุกวันนี้ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันในสังคม การได้ศึกษาเล่าเรียน(พยาบาล) ช่วยให้มุมมองของชีวิตเปลี่ยนไป การได้ศึกษาธรรมะบ้างในยามที่มีปัญหาหรือมีเรื่องไม่สบายใจ ล้วนทำให้ได้แง่คิดที่ดีเพิ่มมากขึ้น......

          และวันนี้ก็มีเหตุการณ์อันน่าประทับใจมาเล่าให้ฟังกันอีกแล้วค่ะ ก็คือการได้ช่วยเหลือคุณป้าคนหนึ่งที่มาพบแพทย์ที่โรงพยาบาล โดยการช่วยพยุงและพากินข้าวเพราะดูจากท่าทางแล้วเหมือนใกล้จะเป็นลม และอ่อนเพลียมาก (จิตวิญญาณพยาบาลเข้าสิงประมาณนั้น) ขณะที่นั่งกินข้าวป้าก็พร่ำขอบคุณต่างๆ นานา  และก็นึกน้อยใจในลูกของตัวเอง (ป้าพูดไปด้วยน้ำตาไหลไปด้วย) ฉันฟังแล้วแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ จึงอธิบายให้ฟังว่าลูกอาจจะติดธุระก็ได้ และอาสาพาไปนั่งเพื่อรอพบแพทย์ แม้จะได้ทำเพียงแค่นี้ แต่ก็สามารถรับรู้ได้ถึงความสุขที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง ซึ่งเป็นความสุขอยู่ภายในจิตใจลึกๆ ที่ไม่อาจแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน และฉันก็เชื่อว่าป้าก็คงมีความสุขด้วยเช่นกัน

          ฉะนั้นในฐานะที่เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน อยู่ในสังคมเดียวกันก็ควรช่วยเหลือกันไว้เถอะนะคะ สังคมจะได้น่าอยู่มากขึ้น