ดนตรีนั้นคือชีวิต ...จังหวะคอยลิขิตให้ชีวิตก้าวไป เเสงสีที่สวยสดใส นั้นคือจิตใจที่สดใสเสรีเสียงปรบมือคือกำลังใจ... ให้ต่อสู้ไปอย่าได้ถอยหนี ความภาคภูมิใจที่มีเกียรติยศ ศักดิ์ศรี จากพวงมาลัย ..นี่คือท่อนหนึ่งของเพลงหางเครื่องเพลงเพลงนี้ช่างเป็นอะไรที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวตนของฉันได้อย่างแท้จริงโดยไม่ต้องเเปรอะไรอีก เพราะชีวิตของฉันกับเสียงเพลงและเสียงดนตรีมันขาดกันไม่ได้ ฉันเองค้นพบตัวเองว่าชอบร้องเพลงเมื่อฉันเรียนอยู่ชั้นป. 4 สมัยนั้นเพลงที่ฉันหัดร้องเพลงเเรกคือ เพลงปริญญาหางไถเเต่ครั้งเเรกที่ฉันขึ้นเวทีจับไมค์ร้องเพลงก็คือเพลงคึดฮอดนครพนม บนเวทีวันเด็กแห่งชาติตอนอยู่ชั้น ป. 6 พ่อซึ่งฉันคิดว่าท่านคงเห็นแววฉันแล้วในตอนนั้นเชียร์ให้ฉันขึ้นเวทีโดยชูเเบงค์สีเเดง 100 บาท ฉันเองด้วยความอยากได้ตังค์จึงรวบรวมความกล้ากระโดดขึ้นเวที ซึ่งเพลงนี้เป็นเพลงที่ร้องแก้เพลงหนุ่มนานครพนม และคงไม่มีใครปฏิเสธว่าเพลงหนุ่มนานครพนมในสมัยนั้นเป็นเพลงที่สร้างชื่อให้กับพรศักดิ์ ส่องแสงจนโด่งดังเป็นที่รู้จักนี่คือจุดเริ่มต้นของความรักความผูกพันที่มีต่อเสียงเพลงและเสียงดนตรีจนทุกวันนี้ไม่สามารถแยกออกไปจากความเป็นตัวฉันได้เสียแล้ว